In alle eerlijkheid: topsporters

28-02-2014 door Wim Heitinga

Er moet me iets van het hart. Ik vind dat we Frank en Ronald de Boer te makkelijk en te lang hebben gepersifleerd met hun gekke stemmetjes. Lees je mee Edwin Evers? TE LANG! Het is namelijk geen Frank & Ronald-dingetje maar een allround topsport-kwaal. Ik zie wel eens een interview langskomen bij Studio Sport of welk ander sportprogramma er toevallig op staat, en het is niet om aan te horen. Voetballers lijden het meest aan de spraak-deformatie, al dan niet gepaard met structureel wegkijken van de interviewer. Buiten hun irritante spreekgewoontes is het negen van de tien keer ook nog gebakken lucht wat ze uitslaan. Kul, kolder. Ze zeggen niets, werkelijk niets, zinnigs. Maar vooral die stem, ze klinken alsof hun neus en oren verstopt zitten, daarom klinken ze zo nasaal en praten ze altijd zo vreselijk luid. Misschien is het iets wat spelen in volle stadions met je doet, te midden van al die schreeuwende fans. Maar waarom dan die ‘uuh’ achter elk woord plakken? Tijdens de afgelopen Olympische Spelen merkte ik dat ook schaatsers kampen met deze moeilijkheden. De grote vraag is dus: is er wetenschappelijk onderzoek dat de negatieve effecten van sport op de menselijke spraak staaft? Ik houd me in elk geval aanbevolen voor de uitkomsten.