Ik droomde dat God een kapitalist was. En de aarde een paradijs. Om dat allemaal nog beter te kunnen zien, moest ik wel een grotere televisie kopen. Daarop zag ik een reclame voor een kleinere computer dan degene die ik al had.
Dus die kocht ik.
Ik kocht en ik kocht.
Spullen, spullen en nog eens spullen.
Maar uiteindelijk werd ik helemaal niet gelukkig van al dat consumentisme.
Gelukkig had iemand daar een nummer over geschreven.
Ene Spruke.
Omgeven door een strakke beat legde hij uit waarom spullen kopen je niet gelukkig maakt.
Maar dat nummer moest ik dan wel via iTunes kopen.
Toen schoot ik wakker. Een beetje depri.
Geen idee waarom ik dit droomde.
