Terwijl ik in de zon zit achter het huis, in die laatste warme dagen van het jaar, denk ik na over een aanslag. Zal ‘ie dit jaar nog komen? Mensen om me heen vermoeden van wel. Wanneer, dat weten ze niet, maar dat er iets vreselijks te gebeuren staat, is zeker.
De najaarszon prikt licht. Ik vind het aangenaam en hoop nog wat kleur pakken voordat die sombere, grijze periode haar intrede doet. Op de tafel staat mijn laptop, ik luister via Spotify naar Ludovico Einaudi, een Italiaanse componist. Zijn muziek is prachtig, melancholisch, soms opzwepend maar nooit bombastisch. De ideale dagdroommuziek.
Ik drijf weg en denk aan mannen met baarden, aan angstige opiniestukken in de krant en opgeschroefde kleurcodes van het NCTV. Einaudi’s muziek strookt met de teneur van mijn gedachten; licht bedroefd zie ik huilende mensen, ik zie ze al rennend en over elkaar heen vallend, ze schreeuwen en slaan op de vlucht voor de dreiging die de laatste weken opeens alomvattend lijkt, maar die vooral een irreële is, vastklevend in het onderbewustzijn. Mensen die zichzelf en elkaar gek maken van angst, dat is de echte terreur.
Maar mij krijgen ze niet gek, denk ik. Ik doe hier niet aan mee, ik zwicht niet voor de angst van terreur, ik buig niet voor iemands god en ik laat me niet intimideren. Man, wat voel ik me machtig, liggend in mijn stoel met m’n ogen dicht. Mij krijgen ze niet klein!
Plots wordt mijn dagdromen bruut verstoord door het veel te opgewekte deuntje van Spotify, dat alles in één klap kapot maakt. Ik open verschrikt mijn ogen en vloek hartgrondig. Mijn kleine, treurige droomwereldje, hardhandig doorbroken door een infantiel muziekje en dat stomme wijf dat begint te ouwehoeren over hoe fantastisch Spotify is.
Een aanslag op mijn gemoedstoestand, terwijl ik net lekker aan het wegzakken was, om mij er maar aan te herinneren dat ik zo’n loser ben die nog steeds niet betaalt voor het muziekprogramma. Keer, op keer, op keer. Waarom maken we ons dáár nou niet eens druk over?



