Ik proest mijn koffie uit over het gratis ochtendkrantje in de trein. Het artikel over overgestyleerde kleuters zit onder de bruine spetters. Het contrast is groot, alsof hun nieuwe kleertjes pardoes onder de poep- en modderspatten zit. Ik staar naar kindjes die amper boven mijn knie uitkomen en nu al zoveel doorgeslagen uiterlijk vertoon met zich meedragen dat ik weet: die zijn verpest voor de rest van hun leven. Terwijl het op zich best leuke kindjes hadden kunnen zijn.
Zo is er ene Mateo te zien. Vrouwen die blauwe blazers boven witte kraagjes dragen en vaders die een testikel missen noemen hun kind Mateo. Het jongetje draagt een donkerblauw maatkostuumpje met een dikke, zwarte mat die over zijn schoudertjes hangt, daarbij het ene voetje nonchalant over de andere steunend. Het joch waarvan beschreven staat dat het zich kleedt in designersnit met pronkerige Amerikaanse en Italiaanse namen is een van de vele verwende snotneuzen die met grote regelmaat en in vol ornaat op de foto worden gezet. Kindjes die er uitzien als een bonzaiversie van David Beckham, George Clooney of Miley Cyrus en gedegradeerd zijn tot een fashion-item: de interwebs staan vol met Instagram accountjes van deze mensjes. Met als voornaamste reden dat mamma’s en pappa’s potsierlijk kunnen pronken met een object dat in de accessoirehiërarchie vlak boven de chihuahua staat: een menselijke dreumes.
Het wekt dezelfde walging bij me op als dat nijlpaard dat Honey Boo Boo voortbracht. Van die kindmeisjes die meedoen aan beautywedstrijden, compleet met platinablonde pruiken, een porseleinen gebitje en een flinke lading make-up. Minisletjes in optima forma waarbij je, als je er naar kijkt, alleen maar kunt denken hoe vreselijk het er uit ziet. Naar een verkeersongeluk kijken wekt minder walging op. Dit van oorsprong white trash fenomeen werkt zich langzaam vanuit de lagere klassen omhoog, getuige Mateo en zijn lotgenootjes, en het is geen trend die ik toejuich.
Binnenkort krijg ik een zoon. Zodra zijn haar langer wordt, maak ik een mini Herman Brood van hem. Benieuwd wat ze op de peuterschool van zijn crackpijpje en tatoeages gaan vinden.




De oma van jouw kleinzoon staat niet zo achter die tatoeage.
Mààmmm!!