Nou. Dát was een spannend eerste hoofdstuk! Snel door naar hoofdstuk 2. Je bent vast heel benieuwd hoe het Waldemar en Esther vergaat! Mocht je het eerste deel nog niet hebben gelezen, klik dan hier.
Woest sloeg Esther de deur van advocatenkantoor Boelstra & Zoon B.V. dicht. Ze beende zo snel ze kon richting parkeerdek. Esther wilde weg. Ver weg. Weg van Endymion Boelstra, de klootzak die haar net had ontslagen.
Jarenlang had Esther voor Boelstra gewerkt. Ze was zijn rechterhand zoals ze dat zeggen. En, inderdaad, ze werkte Endymion regelmatig af met haar rechterhand. Het had haar veel bonussen opgeleverd. Eerlijk is eerlijk, Esther kon wel genieten van het betere handwerk. Ze was er dan ook erg goed in. Vaak moest ze haar lachen inhouden als Endymion weer eens een grote vlek ziltig zaad uit zijn broek probeerde weg te werken in de hoop dat zijn vrouw niets zou merken.
Zijn vrouw wist wel beter. Esther ook. Peter van administratie ging regelmatig even wandelen. Richting de vrouw van Endymion. Peter had het Esther zelf verteld. Peter was altijd een beetje verkikkerd op Esther geweest. Hij had haar trots verteld dat hij erg goed was met zijn tong, en of Esther het eens wilde voelen. Esther was wijdbeens op het kopieerapparaat gaan zitten en moest drie minuten later toegeven dat Peter geen leugenaar was. Maar daar dacht ze nu niet aan. Ze was ziedend.
Esther moest op kantoor komen. “Even kletsen,” had Endymion aan de telefoon gezegd. Esther kon niet vermoeden dat ze diezelfde middag nog werkloos zou zijn. Ze dacht dat Endymion weer even geholpen moest worden, maar toen ze het kantoor binnen kwam zat zijn zoon Adger naast zijn vader op een van de luxueuze fauteuils die kenmerkend waren voor de rest van het interieur.
Adger had Endymion en Esther betrapt. Toen zijn vader jarig was, had Adger als verrassing een Bossche bol geregeld en deze bol wilde hij stiekem op het bureau van zijn vader zetten. Hij had de deur open gedaan en zag de rug van Esther terwijl hij gekreun van zijn vader hoorde. Esther had ook een verjaardagscadeautje.
Adger had hiermee Endymion geconfronteerd. Aangezien Adger altijd al een moederskindje is geweest dreigde hij zijn moeder alles te vertellen. Endymion moest kiezen tussen Esther en alimentatie.
De keuze was snel gemaakt.
Esther scheurde in haar spierwitte Fiat 500 het parkeerdek af. Zonder verder oog te hebben voor de rest van het verkeer snelde ze rechtstreeks naar het centrum van de van smog omarmde stad. Toen ze haar 2-cilinder op het trottoir parkeerde, piepten de banden. Aan de zijkant de snelle modderspetters, als ware het racewagenstickers. Ze smeet de deur dicht en spurtte rechtstreeks naar de eerste de beste kroeg.
Ze bestelde een dubbele Martini zonder ijs, sloeg het alcoholische vocht in één teug naar binnen en bestelde een Rosé. Ze zag niet dat de barman naar haar boezem zat te staren. Normaal wist ze precies hoeveel paar verlekkerde mannenogen haar lichaam bewonderen. Vanmiddag niet.
Esther pakte de rosé van de bar, draaide zich woest om waardoor haar blonde lokken voor haar ogen vielen. Ze wilde richting een tafeltje lopen toen ze tegen iets aan stootte. Of iemand.
Het glas rosé viel voorover. Precies op de spierwitte blouse van een niet onaantrekkelijke man.
Even was Esther heel stil.
Ze vermande zich en stotterde schuldbewust “sorry”.
“Geeft niks, zei de man, “die blouse heb ik van mijn ex gekregen. Mooi excuus om dat pokkending eindelijk eens weg te gooien.” Hij trok een charmante grimas en stak zijn hand uitnodigend uit. “Ik ben Waldemar. Wil je een nieuwe rosé?”
Volgende week deel 3.
