Gisteren vielen Valentijn en carnaval samen. Valentijn vier ik niet en met carnaval wil ik eigenlijk niets te maken hebben. Toch bevond ik mij gisteren plots in Brabant, in een dorp waar oude mensen en jong grut samen verkleed achter een kar aan huppelen, terwijl zestien soorten muziek keihard door elkaar klinken. Op straat lagen lege blikjes Bavaria en confetti, in de kroeg zong een man in piratenkostuum ‘Er wordt gepaard in de gang’.
In iedere andere situatie hadden die oude mensen het jonge grut gesommeerd de herrie uit te zetten en hun rotzooi bij zich te houden, maar met carnaval heeft iedereen plots de kolder in de kop. Met carnaval mag je lekker gek doen. De heerlijkheid.
Als bekrompen Veluwnaar ben ik te degelijk voor deze Roomse, carnavaleske ongein en bovendien ben ik te gierig voor Valentijn. ‘Doe maar gewoon’ wordt er hier met de paplepel ingeslagen, en blind consumentisme strookt niet met ‘gij geheel anders’, dus er zijn excuses te over waarom ik aan beide fenomenen niet toegeef.
Gelukkig werd die deprimerende dag gisteren afgesloten met een fijn staaltje religieuze onverdraagzaamheid. Dát klonk tenminste vertrouwd.
Soms benijd ik mensen die zich volledig kunnen verliezen in het uitzoeken van een magnifiek Valentijnscadeau, en genieten van de daarbij behorende romantiek. Of die 64-jarige topondernemer die tijdens carnaval verkleed en beneveld achter een praalwagen danst, zonder zich nog ergens druk om te maken.
Uiteindelijk kun je je overal wel druk om maken, terwijl het onder aan de streep geen zak uitmaakt of jij je nu wel of niet ergens voor of tegen uitspreekt. Of je nou wel of niet stemt tijdens de verkiezingen, of dat je een petitie ondertekent.
Misantropie is het nieuwe idealisme. Laat ons nu drinken en vergeten.



