Het einde van de vakantie is in zicht. de kinderen hebben een hele week lopen stuiteren. Elke ochtend stonden ze rond half zes op en elke avond waren ze niet in slaap te krijgen. Dat breekt op. Kinderen hebben slaap nodig. Ouders ook, maar de behoeftes van ouders zijn de eerste veertien levensjaren van het kind ondergeschikt.
Als mijn kinderen slecht slapen worden ze zeurderig. Ze worden chagrijnig. Ik als vader ook. Ook ik heb mijn slaap nodig, maar daar hebben de kinderen lak aan.
Mijn Draken gaan elkaar aanvallen. In het geniep. Knijpen, slaan en schoppen op het moment dat papa of mama het niet ziet. Jokken en klikken. Maar vooral hebben ze beiden de irritante gewoonte om precies het tegenovergestelde te willen dan collega-kind. Draak één wil verstoppertje spelen, Draak 2 dus tikkertje. Zoiets. Vervolgens wordt er geschopt en geschreeuwd. Daarna verliest Draak het van andere Draak en wordt er om papa gehuild.
Dit speelt zich thuis af, op zondagmorgen half 6. Papa is boos. Als in; de rest van de dag gaat heel kut worden. Mama probeert de boel te redden door demonstratief zichzelf aan te kleden, maar als ik boos ben mag iedereen dat weten.”Blijf gódverdomme liggen! Ik-los-het-wel-weer-op.” Gestommel op de trap, deuren die dichtslaan en kinderen die vervolgens zeker vijf minuten stil zijn.
Even gaat het goed. Ik vraag niet wat ze op de boterham willen om discussie te voorkomen. Ik geef ze geen keuzes, ik beslis. De draken zeuren tussendoor maar ik houd ze kort. Ik kap af. Ik misbruik mijn dwingende ogen. Mijn stem klinkt standaard rustig, maar zeer duidelijk. Dat opvoeden is best kut af en toe. Maar een goede vader bewaakt de grenzen.
Totdat we “iets leuks” willen gaan doen met het gezin. Ik maak de fout om aan de kinderen te vragen waar ze zin in hebben. De één wil zwemmen, de ander wil fietsen. Of nee, wandelen. Nee, naar opa en oma. Thuis blijven. Film kijken. Maar dan wel een jongensfilm. Nee, Barbie. Wij willen naar het museum. Nee, toch naar de stad. Ik wil naar een indoor speelparadijs. Ik móet naar de Efteling. Ik-eis-dat-ik-beslis.
Mijn vrouw en ik beslissen. Uiteraard.
We rijden naar een bos dat we nog niet zo goed kennen. Wandelen is het idee, maar nog voordat we überhaupt de straat uit zijn heeft Draak één al een half oog van Draak twee uitgekrabd en zit de voet van Draak twee in het neusgat van broer.
Achter het stuur godver ik een paar keer en ik geef de eenmalige waarschuwing dat ze lief tegen elkaar moeten zijn. Zo niet, dan rijd ik terug naar huis. Let op; een eenmalige waarschuwing.
Ondertussen probeert mijn vrouw wanhopig de kinderen rustig te krijgen. Zij kent mij immers. Ze verzint het spelletje “Zoek de gele auto” en Draak één begint fanatiek te zoeken. Draak twee gaat huilen ,want ze houdt alleen van roze. Ik word stil. Heel stil. Maar een ader in mijn nek klopt vervaarlijk.
Dan probeert mijn eega het met een cd. Kutnummers vullen de auto. Draak twee gilt gezellig mee terwijl Draak één daar heel hard bovenuit probeert te komen met zijn scheetgeluiden. Ik trek wit weg, op dat kleine kloppende rode ding in mijn nek na. Mijn vrouw bekijkt me vanuit haar ooghoek en begint uit het raam te staren.
Zeer kalm vertel ik dat ik naar huis rijd. De kinderen gaan thuis op hun eigen kamer spelen. Alleen. Dat vertel ik. Niet dat mijn stemgeluid de achterbank bereikt want ik krijg nul reactie, maar het knipperlicht tikt fanatiek richting rechts. Zo veilig als ik kan tuf ik terug en ineens beginnen de kinderen de omgeving te herkennen.
Het dak eraf.
Geschreeuw, gegil, gejank, gekrijs. Alsof ledematen afgescheurd worden, zo hard gaat het een meter achter mij tekeer. Ik mag God op mijn blote knietjes danken dat ze vastgesnoerd zitten, anders werd ik ter plekke gelyncht. De Mogwai’s zijn definitief veranderd in Gremlins.
Ik houd echter stug vol en leg ze dodelijk kalm uit dat ze moeten luisteren. Ondertussen trilt mijn been van woede. Mijn armen hebben de neiging het stuur een flinke ruk te geven en mijn voet wil het pedaal dwangmatig naar 180 kilometer per uur drukken, wat een utopie is met een Corsa. Toch moet ik rustig blijven. Mijn vrouw blijft angstvallig kalm, wat betekent dat ik er alleen voor sta. De kutkinderen krijgen het voor elkaar het volume nogmaals te verdubbelen.
En dan breek ik.
Één hele, hele harde schreeuw komt er over mijn lippen. Kort, maar hard. Muisstil wordt het achter mij. Ik draai de vluchtstrook op en zet de auto stil. Ik draai mij om. Vier betraande ogen vol doodsangst staren mij aan. Mijn hart breekt, maar ik moet nu voet bij stuk houden. Mijn felle ogen schieten vuur terwijl mijn stem weer verbazingwekkend kalm klinkt. Wat de situatie bijzonder dreigend maakt.
Nogmaals leg ik de ontstane situatie uit. Nógmaals meld ik de consequenties van hun acties en probeer ik tot ze door te dringen dat ze moeten luisteren naar papa en mama. Dit keer echter komt mijn relaas aan. Dit keer wordt er geluisterd. En nu zijn ze stil.
Naast mij zie ik de auto’s voorbij razen. Auto’s vol ouders die meelijwekkend naar mij kijken. Been there, done that.
Ik sluit af met de woorden dat ik ze een aller, allerlaatste kans geef. Dat ik ge-zel-lig wil gaan wandelen in een bos. En dat ik op elk moment van de route kan en zal omkeren, mochten de Draken beslissen weer te gaan kutten.
Het komt aan. Het half uur dat volgt is het muisstil. Zelfs mijn vrouw durft niets tegen mij te zeggen.
Ik besef me dat ik de enige ben die deze ongemakkelijke stilte kan doorbreken. De kinderen zijn te bang, en mijn vrouw ook. Ik snap dat ik de enige ben die deze situatie kan omturnen tot een alsnog gezellige middag.
En dan laat ik een hele harde scheet. Via mijn spiegel zie ik kuiltjes in de wangen van Draak één verschijnen, gevolgd door een niet ingehouden geschater. Draak twee volgt dankbaar en mijn vrouw naast me doet een paard na.
Wordt het toch nog een gezellige middag.
Wat? Nog geen reacties? Ik heb me echt kapot gelachen om uw tekst meneer Van Eekelen.
Ik ook! Maar ik lees het nu pas. Geweldig, en zo heerlijk dat het er daar in huize Van Eekelen net zo aan toe gaat als hier.