Laat de titel van dit stuk u niet misleiden: ik wens vrouwen geen voort pruttelende crematie toe. De titel van dit stuk is ontstaan toen ik een glimp van een nieuwsgierig om-de-hoek-kijkende lentezon opving. Even snoof ik de aankomende zomer op. De lucht was gevuld met de bitterzoete geur van gras waaruit de krokussen zich een weg naar buiten persten. Het gras en zijn bloemen moesten de geur echter delen met het indringende scherpe aroma van sigarettenrook. Mijn neus begeleide mijn ogen die een sprint inzetten om de geurbron te lokaliseren. Zoals Clouseau al eens eerder terecht constateerde: daar gaat ze.
Haar voorkomen is even indringend als de geur van haar tabaksstok. Nonchalant blaast ze een rookwalm zijdelings uit terwijl ze met haar andere hand een haarlok uit haar marmerblauwe kijkers veegt. Haar petite voorkomen, samen met een puntgaaf gezicht waar Mattel auteursrechten voor zou aanvragen, slokt de omgeving dusdanig op dat ik geen andere keuze heb dan haar gebiologeerd te bewonderen. Onverstoord neemt ze een steeds diepere hijs. Ik ben jaloers op de rook die door haar heengaat. Hoe de rook haar longen beroert, haar huig toucheert en uiteindelijk van haar lippen valt.
Clouseau wordt geruisloos weggedrukt door Linda, Roos en Jessica aangezien ik ademloos sta toe te kijken. Haar lippen omsluiten het filter, het puntje licht op. Zij vergeet de wereld om haar heen, dit is haar geluksmomentje. Zij maakt geluk simpel. Het is gebundeld per 24 te koop in zowat iedere shop. Een moment geleden was ik nog blut aan ambities. Het vuur in me was gedoofd. Met het overhalen van de trekker van haar aansteker, heeft ze het vuur in me aangewakkerd. Mijn ambitie is helder: ik wil haar in mijn leven.
Ik heb altijd al een stiekeme jaloezie gehad voor de verstokte roker. Hoeveel momentjes voor zichzelf heeft de niet-roker nu eigenlijk? Neem een man die zijn hond uitlaat. Ze doen beiden hun behoefte. Hij met een peuk en de hond tegen een boom. Hij trekt zich even terug. Een moment voor berusting. Niet-rokers hebben minder van dat soort momenten want gezond zijn wordt tenslotte gestimuleerd. Gezond bezig zijn mag en kan overal, zelfs als je in een menigte staat. De roker wordt verbannen, dient zich af te zonderen om zichzelf gelukkig te maken; heerlijk. Het rookverbod is het beste wat de roker kon overkomen. De vrouw met de sproeten op het spitsige neusje voor me is daar het levende bewijs van.
Gracieus neemt ze een trekje, gooit haar hoofd achterover en breidt de hemel uit door wolken eraan toe te voegen. De siddering loopt over mijn rug. Werelds vind ik het. De charme zit voornamelijk in de tijd die ze ervoor neemt. Niets is zo onaantrekkelijk als een rokende vrouw die in de nog drie resterende minuten voordat de bus komt, een peuk opsteekt en begint te paffen alsof ze drie centimeter ontsluiting heeft. Terwijl de bus nadert, dient de sigaret half opgerookt uitgedrukt te worden, wordt er een ov-kaart in de Bermuda driehoek van de handtas gezocht en moet ze halsoverkop instappen.
Zo’n situatie doet de sigaret geen eer aan. Hoelang ik al ben gestopt? Toch al gauw drie uur. Nog voordat ik de minuten erbij kan tellen, gebeurt er plotsklaps meer magie dan een liefdesbaby van Hans Klok en Hans Kazan. Als in een Andrélon-reclame draait de blondine krachtig haar hoofd richting de camera. Haar haar zwiept in slow motion achter haar aan; deze beweging verscheurt bruusk het tussen ons in hangende rookgordijn. Ze kijkt me uitdagend aan en zegt in het tweede letterdeel van het laatste woord alles wat ik al die tijd heb willen horen:
‘Ga jij even tegen een schilderij aan zitten gluren, viespeuk!’
God, een peuk. wat heb dáár zin in.
