Vier keer vijf kilometer. Zeggen ze. Vier avonden achter elkaar met twee jonge Draken wandelen. Twintig in totaal. Het stelt niets voor als je bijna zevenendertig bent, maar voor Draken van vijf en zes is het een dingetje.
Ze lopen niet mee om uithoudingsvermogen te tonen, want na 100 meter vraagt de eerste Draak “Zijn we er al?” en na 500 meter gilt Draak twee dat ze niet meer verder kan. Blaren op haar voeten en, gek genoeg, armen. Ingescheurde teennagels, beenpijn, een blaas die op ontploffen staat, darmen die geleegd dienen te worden en onnoemelijk veel dorst. Nog vier-en-een-halve kilometer, en dan zijn we er.
En dat is dag één.
Ze doen het zeer zeker ook niet vanwege de sportieve prestatie. Dat zal ze worst zijn. Don Juan van vijf loopt namelijk mee; daar moet je als jonge dromerige Draak alle avonden naast lopen. Hand in hand. En dat mooie meisje waar Draak één verlegen van wordt heeft hem persoonlijk gevraagd of hij ook mee loopt en of ze samen gaan lopen. Een hele goede reden, al zeg ik het zelf.
Maar waarom lopen ze echt mee?
Ze doen het voor de snoepzak. Aan het einde van de avondvierdaagse. En de medaille. Een stuk gestanst staal van 25 cent met een touwtje erbij.
Terwijl ik per kind drie euro betaal om mij vier avonden achter elkaar vrijwillig kapot te laten irriteren aan mijn eigen zeurende kroost. Waar blijft die andere € 2,75?
Die wordt gespendeerd aan de bekers ranja en de appels die elke avond ergens op de helft van het parcours worden uitgedeeld door de broodnodige vrijwilligers van de scholen. Met geluk staat de school van je kroost aan het begin van de rustplaatsen opgesteld; anders kan je je kinderen ongeveer zes keer vertellen dat zij ook bij dit kraampje geen eten en drinken krijgen.
En dat wekt irritatie op.
Zeker als je al minstens twee kilometer achter elkaar “we zijn er bijna” hebt horen scanderen door een moeder die leuk denkt te zijn.
En hip.
En geen aansluiting vindt.
En dat dan gek vindt.
Op de vierde dag lopen wij ‘s middags. Zaterdagmiddag aanstaande. We vertrekken vanuit een vooraf bepaalde plek en wandelen vijf kilometer. Straten worden afgezet, het centrum van de stad loopt vol trotse opa’s en oma’s en Jamin verdient een jaaromzet.
Doen ze goed.
Ware het niet dat je na die vijf kilometer aangekomen bent op een grasveld. Daar kunnen de kinderen doodop een zak chips ontvangen en die vermaledijde medaille van vijfentwintig cent om hun nek hangen. Beker Ranja erbij en een fotoshoot door een trotse moeder die vervolgens Facebook bevlekt.
En dan komt het.
De fanfare.
Die de dodelijk vermoeide kinderen probeert op te vrolijken met kutmuziek. A-ritmisch begeleid door een veel te dikke kerel die ze zelfs de triangel niet zouden moeten toevertrouwen.
De kinderen worden gesommeerd om in de rij aan te sluiten. Vervolgens gaat die hele stoet richting stadscentrum.
En dat is nóg eens twee kilometer wandelen. Dat trekken die jonge Draken niet! Maar ze willen het per sé; de opa’s en oma’s staan immers te wachten met een snoepzak van vijftig cent. Vorig jaar stond de nieuwe burgermeester appels uit te delen met de missie om elke deelnemer persoonlijk een handje te geven; een rij van zestien kilometer tot gevolg. Op een bloedhete dag, met bloedchagrijnige kinderen en een nog chagrijniger ondergetekende. Het laat zich raden dat mijn vrouw destijds serieus aan scheiden dacht. En terecht.
Dit ritueel zal zich de komende zeven jaar herhalen. Zo lang lopen de kinderen nog wel mee. Het aantal kilometers zal groeien.
Waarom stort ik mij in Godsnaam elk jaar in deze hel?
Vanwege de blik van de Draken als ze, eenmaal thuis op de bank, uitgeput naar hun welverdiende medaille staren. Met ogen zo trots als een vader die gloeit van emoties, diep van binnen.






Wat erg voor jullie.
De vierdaagse die wij lopen is leuk, met mooie routes door het bos, en het enige waar alle kinderen over zeuren is snoep en nog meer snoep. De leerkrachten en vrijwilligers staan ergens met iets lekkers en na vier dagen krijgen ze een echte medaille en een ijsje.
(Ihkv dat ik geen gezichtsverlies wil lijden zeg ik er niet bij dat eenmaal thuis het 4 avonden drama is met uitgeputte kids die niet willen douchen en ‘s morgens niet uit bed te schoppen zijn…)