Je bent jarig. Gefeliciteerd. Hier is je cadeau. We praten niet zoveel, jij en ik. Dat is niet erg. We hoeven niet over koetjes en kalfjes te lullen om de ongemakkelijke stiltes te verdrijven. We dichten samen de kloof die de jaren hebben geslagen. Gewoon door zwijgend naar het voetballen te kijken en de spanning van de wedstrijd te delen.
Toch zeg ik het niet vaak genoeg, pa. Dat ik van je hou. Dat ik tegen je opkijk. Dat je het voorbeeld bent voor mij, van hoe een man hoort te zijn. Dat je nooit, maar dan ook nooit, de drang om je te laten gelden, hebt voor laten gaan op ons welzijn. Hoe je met mama omgaat, pa. Dat wil ik ook met een vrouw, ooit. Dat je durft en nooit bang bent iets te ondernemen wat je nooit eerder hebt gedaan. Dat je vermogen tot relativeren pas tot uiting komt als ik het echt niet meer zie zitten. Dat je nooit mijn problemen hebt gebagatelliseerd. Je gevoel voor humor, pap: ik wil het. Het vermogen om jezelf kwetsbaar op te stellen en erom te lachen.
Je wordt ouder, pap. Ik ook, maar bij jou lijkt de tand des tijds harder door te bijten. Je komt langzaam maar zeker steeds vaker de grenzen van je fysiek tegen. Het was voor mij schrikken om je zo te zien. De man die altijd onverwoestbaar leek, bleek ineens gewoon een mens, net als ik. Je viel niet van je voetstuk, nee. Je ging gracieus als een gazelle om met de beperkingen. Nóg mooier is te zien hoe iemand die de eerste telefoon in zijn stad geïnstalleerd zag worden, nu omgaat met internet, smartphones en een digitale televisie… God, ik zou willen zeggen dat ik op die leeftijd ook zo goed mee kan komen.
Pa, ik vertel je niet hoe vaak ik aan je denk. Hoe vaak voorbeelden die jij hebt aangehaald uit mijn mond floepen om iets duidelijk te maken. Talloze keren dat ik mezelf betrap op het herhalen van je woorden, omdat ze zoveel wijsheid en inzichten bevatten. Onvoorstelbaar dat ik als puber je niet kon luchten en me zolang voor je heb afgesloten. Als je één zin onthoudt uit dit stukje, pa: dat lag niet aan jou, dat lag aan mij en ik heb er spijt van.
Ik heb altijd begrepen dat voor een vrouw de band met haar vader belangrijk is. Die is van invloed op de latere relaties die ze vormt met mannen. Geen idee hoe dat zit voor mannen. Maar als mijn vrienden en vriendin een indicatie zijn, dan heb je het prima gedaan pa.
Mijn vader, hij schrijft nog brieven. En ik? Ik lees ze.
