Max Verstappen: grote mannen huilden mee

16-05-2016 door Pascal Vugts

Gisteren was een rare, uitzonderlijke dag. Gisteren was een dag waarop veel, heel veel mannen zachtjes een beetje moesten huilen. Vaders, buurmannen, collega’s. Mezelf incluis. Met tranen in mijn ogen op de bank zat ik. Op zondagmiddag nog wel.

Er werden tranen geplengd, maar niet vanwege verdriet of vanwege pijn of ellende. Nee: gisteren huilden mannen vanwege een jongen. Een jongen van achttien jaar, die volgens een droomscenario zijn eerste Grand Prix won in de Formule 1 en daarmee niet alleen de allerjongste persoon ooit, maar vooral de eerste Nederlandse winnaar ooit werd in de koningsklasse van de autosport.

Ik zal de livebeelden de rest van mijn leven nooit meer vergeten. Ik schaar deze in het koesterhoekje waar de sublieme goal van Van Basten tegen de Sovjet Unie in de EK finale van ’88 wordt bewaard. De knieval van Krajicek nadat hij zijn laatste punt scoort en in 1996 Wimbledon op zijn naam schrijft. Zeldzame sportmomenten van zulke eenzame hoogtes dat ze amper een keer per decennium voorbij komen.

Zelfs commentator Olav Mol houdt het vanaf Max’ laatste bochten voor de finish niet meer droog. Hij breekt en maakt de kijker getuige van het mooiste sportmoment van zijn leven, waarbij hij met een duidelijk hoorbare emotie in zijn stem de hele race treffend samenvat met de nu al onsterfelijke woorden “Johee…johoo…jo-fucking-hell wat bizar!” De huilende mannen knikten instemmend ‘ja’.

Ik zag vervolgens hoe in de studio Huub Stapel, Tom Coronel, Robert Doornbos en Rob Kamphues als blije puppies met tranen in hun ogen van vreugde bovenop elkaar doken. Volwassen kerels van kaliber, het keurslijf afgeschud en in een waas van oervreugde high-fivend als negenjarigen die voor het eerst een tiet van hun buurmeisje hebben gezien.

Waarom moesten al die mannen huilen? Omdat die jonge goedzak uit Limburg, die glimlachende slungel uit de Jumbo commercial, die ‘zoon van zijn vader’ iets flikte waar we amper bij kunnen: hij maakt waar, waar wij als jongen allemaal van droomden. En hij is nog een jongen, nota bene. Petje af, Max. En een hele diepe buiging.