Gister had ik een ideaal tripje naar de IKEA. Het klinkt tegenstrijdig, maar het was echt zo. Ik reed er op een doordeweekse middag heen. Parkeerde voor het magazijn. Liep direct naar de betreffende stelling. Pakte de meuk die ik moest hebben. Rekende af en vertrok. Zo simpel kan het zijn.
Er was wel een klein deukje mijn masterplan binnengeslopen. De kortingsbonnen die ik mee had, waren kennelijk nog niet geldig. Wel kreeg ik door de aankopen nog eens tien euro aan nieuwe bonnen. Hier had ik het onraad kunnen ruiken.
Doh! om met Homer Simpson te spreken.
Mijn vriendin begon direct te stralen toen ik haar het slechte nieuws vertelde. Het deukje bleek een flinke scheur. Al die kortingsbonnen kunnen natuurlijk maar één ding betekenen.
Binnenkort gaan we aan de andere kant van het parkeerterrein parkeren, op een zaterdag. Naar binnen bij waar Thijmen, Priscilla en Björn uit Småland opgehaald wil worden. Vervolgens gaan we dan sjokkend over dat zorgvuldig aangelegde Zweedse parcours.
Zweedse balletjes
Een licht hoogtepuntje worden dan misschien de gehaktballetjes met cranberrysaus in het restaurant, maar deze zijn tegelijk ook juist de grootste boosdoeners. Ze zijn zo’n beetje de hoofdreden dat ik er toch weer, tegen beter weten, rond ga kuieren. Kortingsbonnen met saus, als het ware.
Vervolgens ga ik dan die onvermijdelijke afgrond in, richting de grootste slangenkuil. Vol dingen die op dat moment heel handig lijken. Wc-borstels, pannen, posters, kussentjes. Goedkope troep die bij elkaar opgeteld klauwen met geld kost. Die je thuis nog jaren werkeloos gaat zitten aanstaren. Of erger. Oprecht handige spullen, die de onhandige spullen die wél karakter hebben uit je huishouden verdringen.
Met een overvolle auto rijden we dan naar huis, om vervolgens na uren gevloek te ontdekken dat het pieletje net andersom op het palletje moet. Iets wat achteraf toch duidelijk op de instructie blijkt te staan.
Doh! dus. Die slimme kortingsbonnen hebben hun werk nu al gedaan. Dank IKEA.
