Vaste bezoekers van deze pagina weten dat ik een zoon en een dochter heb.
Draken, noem ik ze.
Vanaf het moment dat ze stopten met huilen, begonnen met kruipen en dus leuk werden, was ik hun held.
Al minstens zes jaar geniet ik van mijn status terwijl mijn vrouw, ironisch genoeg, de boeman is.
Maar binnenkort wordt mijn zoon acht.
En zijn visie over superpapa brokkelt af.
Met zijn leeftijd komt wereldwijsheid. Peppa Big heeft plaats moeten maken voor Het klokhuis en meneer slaapt niet voordat hij het jeugdjournaal heeft gezien. Draak één leest Dolfje Weerwolfje en hij is een officiële Ranger van het WNF. Daarbij vindt hij digitale kleurplaten al lang niet leuk meer. Nee, Draak wil Minecraft spelen. En op Youtube zoeken naar volwassen mannen die wegens overmatig testosteron dan wel overmatig drankmisbruik snoeihard op hun plaat gaan.
Wij als ouders stimuleren dat met liefde.
Maar met alle nieuw verworven interesses is zijn wereld stukken groter geworden. Draak trekt erop uit. De tuin is te klein geworden.
Wie zijn wij om hem daarin tegen te houden? Loslaten heet dat.
En toen wilde hij heel graag een keer mee naar papa’s werk.
Hij was benieuwd naar de dagbesteding van zijn superheld, en ik glom van trots. Dát ging ik regelen!
Een paar weken later haalde ik hem op. In de Caddy van het werk. Hij mocht voorin zitten en zijn dag kon meteen niet meer stuk. De kuiltjes in zijn wangen gingen niet meer weg.
Aangekomen keek hij zijn ogen uit. Ik werk in het kenniscentrum van een voormalig lampjesfabriek in Eindhoven, en dan ook nog eens in een langwerpig glazen gebouw aan het meer. Een zwaan is mijn buurman.
Mijn Draak groette mijn gevleugelde vriend met verve. hij sprong nog net niet het water in. Daarna verlekkerde hij zich aan alle uitgestalde etenswaar van de restaurants. “Wauw papa, je hebt een pizzeria op je werk.” Glom hij. En ik glom mee. Van trots.
Tot we mijn afdeling binnen gingen.
Printers. Veel. En nog veel meer machines.
Ik werk in een interne copyshop en ik print heel veel posters, boeken en flyers. Dat werk doe ik al jaren en het bevalt mij nog steeds prima.
Maar Draak werd heel stil. De kuiltjes verdwenen als sneeuw voor de zon.
Het ijsje dat ik hem trakteerde ging er nog in, maar daarna wilde meneer toch echt naar huis.
Pas tijdens de macaroni kwam het hoge woord eruit.
“Pap. Jouw werk is maar stom. Ik dacht dat jij door bossen rende, op zoek naar hagedissen en enge slangen. Net als Freek.
Maar je bent helemaal geen super-coole bioloog.
Wat valt me dát van je tegen, pap.”
Ik ben blij dat hij nog steeds een beetje kind is. Ook al vindt hij zelf van niet.





