Alsof ik gescheiden ben

15-11-2016 door Gabriël van Eekelen

De komende periode leef ik alsof ik een gescheiden man ben.
Mijn vrouw is deze weken nogal druk met haar baan en met de voorstellingen waar ze in zal schitteren. Dus zal ik haar alleen maar zien als ze ‘s morgens met dikke papogen haar bammetje probeert weg te knagen.

Ik neem haar taken over.
Zo ga ik met Draak twee naar turnen, kook ik het avondeten, zorg ik dat ons nageslacht gedoucht én op tijd in bed ligt en doe ik mijn best om het huis een beetje schoon te houden.
Maar vooral probeer ik mij aan de regels van het huis -lees; mijn vrouw-  te houden.
Want dat is beter, pedagogisch gezien.

Als het aan mij ligt komt elke avond de shoarmaboer een kilo vet bezorgen, lopen de Draken een week in dezelfde kleding, donder ik dagelijks een kilo suiker in die magen en lopen we tot een uurtje of veel te laat te hossen op Kinderen voor Kinderen.
Vriendjes en vriendinnetjes komen maar lekker logeren, GTA is best geschikt voor een 8-jarige (“Als je maar niemand kapot schiet, want dat is stout.” “Oké pap!”) en het houden van een taartgevecht is natuurlijk best grappig. Aan de plafonniere kan je hangen, zeker als je nog geen 30 kilo weegt. Schoentje zetten? Tuurlijk! Zoveel schoenen als we in huis hebben, en dan beginnen we in de gang en eindigen we in de achtertuin. Kijken of Sinterklaas en Piet genoeg pepernoten in die zak hebben.
En nog veel meer dingen die God -Lees; mijn vrouw- verboden heeft.

Totale anarchie, dat is wat ik wil.
Daar droom ik over als ik keurig een snijboon in mijn mond stop, en mijn kinderen vertel hetzelfde te doen.
Want dat is beter. Voor de opvoeding. Later hebben ze daar profijt van. Enzo. Praat ik mijn volwassen gedrag goed.

Maar hoe doen gescheiden vaders dat? Hoe kan zo’n Denis Enkeling twee kinderen per weekend op een verantwoorde manier opvoeden, terwijl er geen moeder is die hem dat vertelt? Waar haalt hij de discipline vandaan? Ik bedoel; hij hoeft het niet for the nookie te doen. Waarom dan wel?

Ik zou het liefste de komende weken als The Young Ones leven. Maar in plaats daarvan pas ik mij aan. Aan de regels van mijn vrouw. Ik zal, net als de gescheiden versie van de man,  de verantwoordelijkheid dragen. Ik zal mijn innerlijke kind negeren en met strakke hand de Draken begeleiden in hun pad naar volwassenheid.

Totdat ze in bed liggen.

Dan grijp ik de raketwerper en knal ik onschuldige voorbijgangers hun hoofd af.

Yippee-Ki-Yay, motherfuckers.