Vanochtend gingen ze als warme broodjes over de digitale toonbank: de tickets voor het concert van Guns N’ Roses, op 12 juli in Nijmegen. De lucky ones die er een bemachtigd hebben zullen ongetwijfeld even achter de oren hebben gekrabd bij het constateren van de entreeprijs: € 94,50 voor een reguliere staanplaats in het fraaie Goffertpark. Waarvan € 9,50 aan servicekosten, dus ik ga er van uit dat iedereen er hoogstpersoonlijk door een laaf van Ticketservice naar een puik stukje vrijstaand gras wordt begeleid.
Op de socials ontwaar ik direct de nodige onvrede. Zoveel knaken voor een stel gasten met gitaren? Iemand repte over een kwelend varken dat ruim over de houdbaarheidsdatum is, een ander dat je voor dat bedrag makkelijk tien punkbands kon gaan kijken en her en der rees de vraag of deze belachelijke prijs inclusief een meter bier was. Zelden heb ik een concertaankondiging meegemaakt waar zoveel mensen reikhalzend naar uitkeken, dat vervolgens tot een massaal ‘Nou laat dan maar zitten’ leidde.
Hardcore fans en nostalgische waarde ten spijt, bijna honderd euro om een bandje te gaan kijken is onderaan de streep belachelijk veel geld. Om over die volstrekt absurde ‘servicekosten’ nog maar te zwijgen.
Geheel mee eens!
Guns N’ Roses was voor de generatie Hardrock pubers en jongeren uit de jaren ’90 wat bijvoorbeeld 2Unlimited voor de House fans was. Totally not done in die tijd voor de ‘serieuze’ liefhebber, veel te gelikt, veel te commercieel. Top 40 herrie, net iets minder verschrikkelijk dan Bon Jovi. Echter, om onverklaarbare redenen, 25 jaar later toch wel leuk wegens nostalgie (-; , ik heb er ook een beetje last van…maar dat geld idd niet waard.
Helemaal mee eens. Ik blijf wel teren op de herinneringen van 1992 en 1993. Aerosmith in Duitsland. Zelfde prijs, zelfde verhaal. Ik wacht wel op mijn allerfavorietste band Bon Jovi. Want hypocriet, maar daar betaal ik dan met liefde veel geld voor.
Guns was in de jaren 80, toen Appetite uitkwam, juist een ander soort band in het LA dat toen door hairmetal werd gedomineerd (Motley Crue, Poison, Ratt). Gevaarlijk, minder commercieel juist en ruiger. Thuis werd er vooral soul en funk gedraaid door mijn oudere broers. Toen ik voor het eerst GNR zag op Veronica’s Countdown met de clip van Paradise City was ik verkocht. En ja, met alle liefde maar liefst 150 euro neergelegd om in de golden circle vooraan te staan om Axl en Slash live te zien in Nijmegen. Want het is inderdaad wél Guns N Fucking Roses! 🙂
Leestip over de begindagen van G’N R: ‘Rockstarlett’, geschreven door mijn kameraad Bart Cop. Over hoe een Vlaamse A&R mevrouw in L.A. de band vanaf het prille begin aan de hand nam en liet uitgroeien tot een van de grootste rockbands ooit.
tja, denk de gedachten van velen. Jammer alleen dat je begint met ‘vanochtend gingen ze als …. etc etc ” … Voorverkoop begint namelijk vrijdag pas.. 😉