Bron: HMD/mailing Postcodeloterij
Lieve Nicolette van Dam,
Laat ik beginnen je mijn excuus te maken. Zoveel brieven heb ik al van je ontvangen en ik heb er nog niet een beantwoord. Gisteren lag er weer een in mijn brievenbus en nu schiet mijn schuldgevoel door het plafond. Onvermoeibaar blijf je me op de goede doelen wijzen die ik zou kunnen steunen door mee te doen met de Postcodeloterij. Maar al je post gaat half of zelfs ongelezen de oud papierbak in. Ik voel me er zo rot over!
Ik barst in tranen uit bij films waarin ik je naar verre buitenlanden zie reizen om mensen te bezoeken die het slecht hebben. Jij, de goedheid zelve, geeft het lichtende voorbeeld door een zonnetje in hun leven te brengen. En ik doe niets, gevoelloze hork die ik ben! Het heilbrengende werk van je werkgever, de Nationale Postcodeloterij beperkt zich niet tot zielige en nooddruftige mensen in landen waar de blakerende zon de oogsten verschroeit, je brengt ook een zonnetje (maar dan wat minder blakerend) in eigen land, bij eigen volk.
In jouw rol als ambassadeur help je het gevoel van saamhorigheid versterken in Nederlandse buurten die samen een prijs mogen delen. Allemaal een Nationale Postcodeloterijfiets. Of zelfs allemaal een Porsche voor de deur. Wat moet het een fijn gevoel zijn iets met al je buren gemeen te hebben. Ik heb mijn kansen deel te hebben aan dat wij-gevoel dat jullie de samenleving schenken, steeds laten liggen. Maar ik wil mijn leven beteren en daar kan jij een rol bij spelen. Als je bereid bent nog een tandje bij te zetten.
Ik weet dat je uit een slagersfamilie komt en dat past bij je! En of het er iets mee te maken heeft of niet, onwillekeurig denk ik altijd meteen aan vlees als ik je zie. Mals sappig vlees van de beste kwaliteit, het water loopt me in de mond. In interviews van vroeger las ik dat je nog steeds bijsprong in de slagerij van je ouders, als je even tijd had. Dat doe je vast nog steeds, zelfs nu je het zo druk hebt met goed doen. Helemaal Nicolette, nooit te beroerd om te helpen.
In gedachten zie ik je in de weer tussen de karkassen, zo’n bebloed schort voor (liefst alleen dat schort). Eerst liefdevol met je elegante handen een mooie homp vlees van de hoogste kwaliteit strelend. Dat je vervolgens te lijf gaat. Dan vraag ik me af welk vlees je voorkeur heeft. Misschien wel mannenvlees, misschien wel het mijne, denk ik dan ondeugend. En ik houd van vrouwenvlees, ik denk dat we daar een aanknopingspunt hebben om mijn liefste wens te vervullen: bij de grote gezellige Postcodeloterijfamilie te horen. Want die drempel, ik kom er in mijn eentje maar niet overheen. Een extra zetje van jou kan genoeg zijn.
Dit is mijn voorstel: we ontmoeten elkaar zodat jij met jouw keurmeestersoog kan beoordelen of je met mij kwaliteitsvlees in de kuip hebt. Ik zal mijn uiterste best doen mezelf in optima forma aan je te presenteren, want het plannetje werkt alleen als ik jouw goedkeuring kan wegdragen. En dan ga ik ervan uit dat je daarbij al die goede doelen in gedachten houdt. Het jouwe is natuurlijk sowieso boven elke twijfel verheven. Als we een deal hebben, gaan we samen spelen. Eerst met zijn tweetjes en dan mag jij mij aan de hand de grote Postcodeloterijspeeltuin binnenleiden!
Bij jou of bij mij?
