Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« Mannen en gokken, blijft leuk!
De lul met de grote pik »

O. Berendsen, man – 9. Een bekentenis

30-01-2017 door Pasquali

Twee maal per week, op maandag en vrijdag, een inkijkje in het moeizame leven van Otto Berendsen: man.

Bron: Flickr.com

Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei  (waar men dacht aan het ontwerpen van nieuwe opbrengstgerichte leerwegen) zat op de hoek van de driezitsbank in zijn woonkamer en geloofde zijn oren niet.

‘Otto luister, het moet eruit, ik heb iets met iemand’.
Janneke zat in haar paarse fleece huispak en haar hamsterpantoffels op de Berber, met de handen om haar knieën en keek naar de grond.

Even was het alsof zich een ravijn van stilte tussen hen opende.
‘Iets, wat is iets?’

Otto’s stem klonk hem als die van een vreemde in de oren. Hoe hij tot deze ijzigheid in staat was, kon hij alleen verklaren uit zijn neiging om zich af te sluiten voor alles wat hem pijn kon doen.

‘Moet ik dat voor je uit gaan tekenen?’
‘Ja doe dat eens. Iets, dat is meer dan niets maar ook niet veel toch?’
‘Moet ik het nog gênanter voor je maken dan dit?’
‘Wie!’
…
‘Ik vraag je wat.’
‘Doe niet zo dwingend, Otto, daar bereik je niks mee. Ik snap dat dit een schok voor je is, maar kunnen we hier niet als volwassen mensen een redelijk gesprek over voeren? Ik zit er net zo mee als jij, hoor. Hoe denk je dat het is om je mond te moeten houden?’

Otto was even uit het veld geslagen. Nog altijd overrompelde het hem hoe ze erin slaagde de rollen om te draaien. In één zin transformeerde ze van dader in slachtoffer. Hoe kon hij zo, als bedrogen echtgenoot, zijn woede nog behoorlijk botvieren?

‘Wie is het?’ Hij legde zoveel mogelijk nadruk op de woorden.
‘Dat kan ik niet zeggen, daarvoor is het nog te pril.’

Te pril, Otto kreeg bij dit woord de associatie van een lentebriesje op een groene weide, dansende boterbloemen en een heerlijk zonnetje.
‘Pril, wat is pril?’, hernam hij zich.
‘We hebben gezoend.’

Gezoend, het hedendaagse eufemisme voor een schielijke copulatie in een congrescentrum, uit het zicht van de huiselijke achterban.

Hij vond het woord viezer klinken dan wanneer ze rechtstreeks gezegd zou hebben dat ze met die vette pad van een Henk Jan de Geus naar bed was geweest.

Gezoend.

Dat er geen vonken meer knetterden, wist Otto wel, maar hij had zich min of meer neergelegd bij een rustig voortkabbelend leven in een vertrouwd samenzijn met een warm maatje. En nu legde ze daar ineens een bom onder.

‘We hebben het nergens meer over ,Otto, ik weet niet wat je denkt, wat je voelt. Lachen we ooit nog samen?’
‘Maar we praten toch nog wel.’ Otto voelde hoe zijn rug de spreekwoordelijke muur steeds dichter naderde. Wat kon ie zeggen?

‘Nee, Otto. Ik luister. Meestal naar die afgekloven verhalen over je zogenaamde revolutionaire verleden. Vroeger, dat is waar jij uit bestaat. En was je nou nog een held geweest, maar ik kan me niks anders herinneren dan dat je koffie inschonk voor die zogenaamde vriend van je en stencils voor hem draaide.’

‘Ho ho, ik was wel degelijk een van de leidende…’

‘Of je zit op je kamer, of je slaapt. Het enige waar jij je voor interesseert, zijn die stofnesten van je, die platen. Ik haat die Shany Davis.’

‘Miles Davis, Shany schaatst.’
‘Whatever Otto, ik ben verliefd!’
‘Zomaar?’
‘Nee niet zomaar, ik voel me weer gezien, er wordt naar me geluisterd, we hebben gesprekken op niveau, ik word aangeraakt, ik ben weer iemand.’

‘Hoe lang al?’

‘Wat maakt dat nou uit? Zie je niet dat ik weer straal, let je dan helemaal nergens op?’
‘Ik wil weten hoe lang ik hier al als de clown door het huis loop.’
‘Oké dan, twee weken. Het overkomt me Ot, het tintelt in me, het bruist, ik leef weer. Ik was langzaam oud aan het worden, aan het verpieteren, gereduceerd tot een vrouw zonder gevoelsleven, tot een tas vol stukken.’

Otto voelde dat hij terrein moest terugwinnen.

‘Als ik die de Geus zie sla ik hem op z’n bek.’
‘De Geus?’
‘Ja, die volgevreten collega van je, die zak, Henk Jan die zo leuk de deur van zijn auto voor je open kan houden en je tasje kan dragen. En de appelmoes kan aangeven…’
‘Henk Jan?’
‘Ja, daar is het toch begonnen. op dat hei-weekend in dat centrum, eerst lekker hijsen aan de bar en dan de koffer in, toch? Wat lach je nou?’

‘Henk Jan! Denk je nou echt dat ik met dat conservatieve relikwie iets zou beginnen? Dat zou wel de laatste zijn. Henk Jan, ‘t idee! Waar zie je me voor aan, Otto.’
‘Wie dan? ‘Nou?’
Janneke sloot haar ogen, alsof ze zich concentreerde op een beeld uit haar geheugen. Er verscheen een serene uitdrukking op haar gezicht.
‘Het is een vrouw Otto, ik hou van een vrouw, ze heet Marieke.’

vrijdag aflevering 10; aflevering 8 vind je hier

FacebookXLinkedIn
« Mannen en gokken, blijft leuk!
De lul met de grote pik »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • Autoloze zondag

    Het is de vraag of de autoloze zondag er daadwerkelijk gaat komen. Er schijnt geen meerderheid te zijn binnen de regeringscoalitie. Alleen gristelijke partijen zijn voor. Niet vanwege de gunstige effecten op het milieu, maar vanwege het herstel van de voor hen heilige zondagsrust.

  • Gedachte-experiment

    "We moeten de vagina's van vrouwen volstorten met beton. Theoretisch zouden we de immigratie daarmee binnen honderd jaar kunnen stoppen."

  • De Verlaten Man (109) – ‘k Heb m’n wagen volgeladen…

    "Uitstappen. Nu! Allebei. Ik ben dat geklier van jullie spuug- en spuugzat. Ga maar lekker lopen, ik zie jullie bij het hotel wel weer verschijnen. Dikke doei. ERUIT!" Ze kijken mij allebei met grote ogen aan.

  • biseksueel

    Biseksueel – eenzaam

    Met een voorzichtige klik sloot ze de voordeur achter zich. En sindsdien is Keith alleen. Eenzaam.

  • https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Buisman_koffiestroop_125_gr_43ct_blikje,_foto_3.JPG

    Karamel zeezout, het Buisman van de toekomst

    Producenten van levensmiddelen struikelen over elkaar heen om elk standaard product van een kruimige laag Karamel zeezout te voorzien, in de hoop een dikke omzet te genereren. Maar ik voorspel een sneue toekomst voor deze te kekke smaakbeleving.

  • VanMoof gaat nu nog een stap verder in minimalisme

    Laten we eerlijk zijn: je hebt je met plezier laten naaien. Je viel voor de marketing. Je weet diep in je hart dat het design van de fiets niet tot stand is gekomen in een hip technisch atelier, maar dat twee knapen gewoon op een zolderkamertje hebben zitten kloten met een set pvc-rioolpijpen.

Pasquali

Pasquali schrijft... en blijft.

Winkel
pasqualiblog.wordpress.com

Alle artikelen van Pasquali

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek
  • Hagelslag
  • Opluchting door ontluchting
  • Onverklaarbare affectie
  • Masturberen
  • Mannen kunnen kapot
  • Robotisering en AI
  • The White Album

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact