Zo’n reusachtige man die hele fragiele liedjes zingt. Ik vond dat mooi. Het contrast van iemand die zonder piepen dwars door een deur zou lopen, maar in plaats daarvan een ballade vol pijn en misère zingt en zich er bovenal niet voor schaamt zulke gevoelens te tonen, die heeft mijn respect.
Rag’n’Bone Man is zo’n man. Een soort GVR met een imposante baard en dito tatoeages. Een gast die zo op het eerste oog in een metalband zou zitten, of op feestjes heel hard House Of Pain mee blèrt. Misschien doet hij dat stiekem ook, maar vooralsnog kent de wereld deze man als zanger van soul en rauwe blues. En hoe.
Die stem, die van bassig laag tot een toon kruipt waarin alle smeekbedes van de wereld tot uitbarsting komen, die stem heeft een aanzuigende werking gelijk de straalmotor van een Boeing 747. Als man is het dan duidelijk: dit is de stem die alle mannen willen hebben.






