Zoals het een echt zondagskind betaamt heb ook ik niet altijd en immer geluk. Zo heel af en toe kom ook ik op de tweede plaats. Soms zelfs op de derde plaats en héél soms kom ik nog maar net in aanmerking voor de troostprijs.
Dat is inderdaad moeilijk te bevatten, maar ik kan het illustreren met een voorbeeld uit mijn turbulente leven.
Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Boterhamworst
Toen ik jong was at ik boterhamworst. Van Stegeman. En het liefste de worst die de vorm van Mickey had. Op de een of andere manier was deze worst lekkerder dan de toelie in de vorm van Bassie, of de standaard boterhamworst.
Ik had het geluk dat Stegeman een kleurwedstrijd uitschreef. De hoofdprijs? Een weekendje naar Disneyland Parijs.
Nu wil het toeval dat ik goed kan tekenen. Daarbij was ik toen al erg bedreven in het aanbrengen van kleurschakeringen middels stiften. Dus ik ging aan de slag. Want die hoofdprijs wilde ik –koste wat kost– binnen harken.
Met het puntje van mijn tong ben ik letterlijk weken bezig geweest. Niet alleen kleurde ik alle Disneyfiguren prachtig in, inclusief schaduwvorming, ook maakte ik een hele mooie zonsondergang op de achtergrond. Verschillende stiften raakten leeg, maar ik bleef fanatiek kleuren.
Het eindresultaat was verbluffend. En dat zeg ik niet omdat ik mij ben, want het wás een verbluffend mooi ingekleurde tekening. Mijn monnikenwerk zorgde voor een eindresultaat die je normaal van een professioneel tekenaar kan verwacht.
“Paris, j’arrive!”, bedacht ik mij, toen ik op een grote envelop het adres van “Stegeman Kleurplatenactie” schreef. Mijn tekening legde ik voorzichtig op de roomwitte, vierkante jaren 80 tafel van mijn ouders.
De tafel waar wij altijd aten.
De tafel die ik niet helemaal schoon had gemaakt.
De tafel waar ik net daarvoor roomboter op had geknoeid.
Precies op de plek waar ik mijn prijswinnaar neer legde.
De ingekleurde ondergaande zon zoog alle vet het papier in. Met als resultaat een enorme druipige vlek, middenin mijn tekening.
Ik heb gehuild.
Heel erg veel.
En toch heb ik de tekening ingestuurd. Ik had er immers zo mijn best op gedaan.
De uitslag van de wedstrijd zou in de Donald Duck bekend gemaakt worden.
Vol spanning zat ik elke week weer bij de brievenbus te wachten.
En eindelijk stond het erin.
Troostprijs, Gabriël van Eekelen.
