Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« VMBO kneusjes, je zal ze als kind hebben
O. Berendsen, man – 30. Eruit! »

Geen werkelijke fan

14-04-2017 door Johan van Tilburg

Hoe ik het voor elkaar heb gekregen, weet ik niet, maar ik belandde onlangs weer eens in een woordenwisseling met iemand. In feite over ʼn kleinigheidje, maar ja: gaan alle onenigheden niet, uiteindelijk, over futiliteiten?

Mijn beste vriend, die sinds een jaar of vier ten gevolge van een spierziekte in een rolstoel zit, had mij gevraagd voor hem een platenbeurs te bezoeken, gehouden in de Jaarbeurs te Utrecht. Joachim is al zijn hele leven een grote Beatles-fan en had mij de opdracht meegegeven, aldaar in de platenbakken te gaan snuffelen, op zoek naar die paar originele singletjes van de band die hij nog niet in zijn bezit had. Ik ben de beroerdste niet, mijn vriend heeft altijd voor mij klaargestaan in tijden dat ik hém nodig had, dus ik zei ja.

De Jaarbeurs was redelijk gevuld, grotendeels met ouwe lullen – copyright ver vóór de digitale revolutie – die allen op zoek waren naar dat éne ontbrekende schijfje vinyl, dat hen zo gelukkig als een kind zou maken. Het vlotte niet echt met mijn missie, Beatles-singletjes waren natuurlijk populair, dus snel weg, het was zoeken naar de bekende spelden in de hooiberg. Toch had ik na een klein half uur tenminste één liedje van Joachims lijstje op de kop kunnen tikken: een zeldzame persing van Please Please Me.

Bron: Wikimedia

Niet veel later was daar het moment van de aanvaring, nog redelijk aan het begin van de tot dan relaxt verlopen middag. Ik raakte in gesprek met een knakker die net als mijn vriend ook helemaal idolaat bleek te zijn van de vier heren uit Liverpool. Zijn spijkerjack zat vol buttons. Kleurrijk, maar kitscherig. Hij sprak zijn spijt uit over het feit dat de jongens relatief kort hadden bestaan, als groep, slechts een decennium of wat. ‘Die wijven van Lennon en McCartney, Linda Eastman, maar vooral Yoko Ono, hebben de band uiteindelijk uit elkaar gedreven’, sprak hij zelfverzekerd.
‘Onzin’, riposteerde ik, waarna ik hem probeerde uit te leggen dat de twee grootste creatieve krachtvelden van de band, Paul en John, ten tijde van de breuk sowieso artistiek en vooral karakterologisch uit elkaar gegroeid waren, ongeacht de rol die hun vrouwen op de achtergrond speelden. En dat hij niet moest zeuren maar blij moest zijn met het indrukwekkende solo-oeuvre van beide heren.

Daarna werd het gesprek onaangenamer. Hij begon te foeteren op Yoko Ono, deze sterke vrouw die op haar zevenenveertigste haar man – muzikale oogappel van de wereld – ten grave had moeten dragen. Zij was volgens hem een heks, een kenau, die zijn favoriete band aller tijden in haar eentje de das om had gedaan, met haar achterbakse, manipulatieve gedrag. Als hij haar zou tegenkomen zou haar haar weleens goed de waarheid zeggen, ging hij voort, terwijl hij juist een singletje van Paul McCartney – Silly Love Songs – uit een van de bakken trok.

‘Naïeve droplul,’ antwoordde ik, want ik begon me steeds meer te ergeren aan zijn kromme redeneringen, die kant noch wal raakten, ‘op de eerste plaats is het zo dat als de Beatles nooit uit elkaar zouden zijn gegaan, Lennon ons nooit verblijd had met solo-meesterwerkjes zoals Imagine, God, Beautiful Boy, Bless You… en vele anderen. En op de tweede plaats, en dat verbaast me hogelijk, is het zo dat jij – als zogenaamde Beatles-fan – de keuze van je eigen held niet accepteert: Yoko Ono was dé liefde van John’s leven. Door haar te verafschuwen, veracht je indirect je eigen held. Snap je, lulhannes?’

Ik was nog niet klaar met hem: ‘Wat is dat toch met jullie bijna militant te noemen Beatlemania-idioten? Heb respect voor die vrouw, gast. Wat zij heeft meegemaakt, de hele wereld over je heen krijgen… Ik geef het je te doen. Dat je haar avant-gardistische kunstuitingen niet allemaal – of allemaal niet – kunt waarderen, daar kan ik inkomen. En dat je haar niet de meest aantrekkelijke vrouw vindt, die ooit op aarde rondstruinde, dat vind ik ook nog enigszins te begrijpen. Van haar als persoon dien je evenwel af te blijven, idioot; uit respect voor John, je held.’

Ik had hem het zwijgen opgelegd, zag dat hij naar woorden zocht: ze waren niet voorhanden. Hij haalde ’n keer diep adem, teneinde mij van repliek te dienen, zag toen het zinloze van zijn missie in (de onaantastbaarheid van mijn steekhoudende betoog), en verstomde definitief. Met zijn McCartney-single in zijn kleffe hand, droop hij deemoedig af. Ik had hem geraakt in zijn meest gevoelige zenuw: dat hij geen werkelijke fan was, maar een nepperd.

Later die middag besloot ik voor vertrek naar huis een bakje noedels met kip te gaan verorberen bij Charlie’s Wok op Utrecht CS. Ik had honger gekregen van het gedoe met de kortzichtige Beatlesvereerder. Zelfvoldaan aanschouwde ik het komen en gaan van de reizigers. Ik mocht tevreden zijn met mezelf. Naast het eerdergenoemde plaatje, had ik nóg een singletje voor mijn vriend kunnen scoren: een zeldzame Amerikaanse persing van The ballad of John and Yoko / Old brown shoe.

FacebookXLinkedIn
« VMBO kneusjes, je zal ze als kind hebben
O. Berendsen, man – 30. Eruit! »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • The White Album

    Wanneer je met mensen aan de praat raakt over het rijke oeuvre dat The Beatles in de krankzinnig korte tijdspanne dat ze hun platen opnamen, circa zeven jaar, aan de wereld schonken, is het altijd weer interessant om te zien welke albums het vaakst het predicaat ‘beste plaat’ krijgen toebedeeld.

  • McDD Autisme HMD

    McDD – Wereldreis

    Zoon is gediagnostiseerd met McDD en als hij belt is er stront aan de knikker. Er schoten tientallen scenario's door mijn hoofd.

  • Hoop

    Dear prudence van The Beatles op repeat In wit besneeuwde winterlandschappen Die richting voorjaar zijgen

  • De Verlaten Man (492) – Slot kapot, vertrouwen stuk

    “Eh, wat doe je daar?” murmelt ze aarzelend. "De deur," antwoord ik, verontschuldigend wijzend naar de voordeur des onheils achter me. De deur die ik net op slot gedraaid heb. "Die sluit anders niet."

  • Niets zal mij beroeren kunnen

    Oneindig onsterfelijke liefde schijnt rondom mij als miljoenen zonnen Zij noden en zij noden mij doorheen het Grote Alles

  • HoeMensenDenken: Eindejaarsborrel 2022!

    Wij van Stichting HoeMensenDenken gingen in 2022 op de valreep nog even eindejaarsborrelen. Dat werd oudjaarseten. In De Beurs in Utrecht. Bewijsfoto's nodig? Hier!

Johan van Tilburg

Fictieschrijver.
Website: johanvantilburg.nl

Geboortedatum
’n Mooie winterochtend in 1970
Geboorteplaats
Ergens in ’t hart van ’t Brabantse land
Burgerlijke staat
Uiterst zelden in beschonken staat
Levensmotto
Ik pin me niet vast op één motto: ’t wemelt in de wereld van de prachtige adagia
Winkel
www.bol.com

Alle artikelen van Johan van Tilburg

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek
  • Hagelslag
  • Opluchting door ontluchting
  • Onverklaarbare affectie
  • Masturberen
  • Mannen kunnen kapot
  • Robotisering en AI
  • The White Album

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact