Hoe ik het voor elkaar heb gekregen, weet ik niet, maar ik belandde onlangs weer eens in een woordenwisseling met iemand. In feite over ʼn kleinigheidje, maar ja: gaan alle onenigheden niet, uiteindelijk, over futiliteiten?
Mijn beste vriend, die sinds een jaar of vier ten gevolge van een spierziekte in een rolstoel zit, had mij gevraagd voor hem een platenbeurs te bezoeken, gehouden in de Jaarbeurs te Utrecht. Joachim is al zijn hele leven een grote Beatles-fan en had mij de opdracht meegegeven, aldaar in de platenbakken te gaan snuffelen, op zoek naar die paar originele singletjes van de band die hij nog niet in zijn bezit had. Ik ben de beroerdste niet, mijn vriend heeft altijd voor mij klaargestaan in tijden dat ik hém nodig had, dus ik zei ja.
De Jaarbeurs was redelijk gevuld, grotendeels met ouwe lullen – copyright ver vóór de digitale revolutie – die allen op zoek waren naar dat éne ontbrekende schijfje vinyl, dat hen zo gelukkig als een kind zou maken. Het vlotte niet echt met mijn missie, Beatles-singletjes waren natuurlijk populair, dus snel weg, het was zoeken naar de bekende spelden in de hooiberg. Toch had ik na een klein half uur tenminste één liedje van Joachims lijstje op de kop kunnen tikken: een zeldzame persing van Please Please Me.
Niet veel later was daar het moment van de aanvaring, nog redelijk aan het begin van de tot dan relaxt verlopen middag. Ik raakte in gesprek met een knakker die net als mijn vriend ook helemaal idolaat bleek te zijn van de vier heren uit Liverpool. Zijn spijkerjack zat vol buttons. Kleurrijk, maar kitscherig. Hij sprak zijn spijt uit over het feit dat de jongens relatief kort hadden bestaan, als groep, slechts een decennium of wat. ‘Die wijven van Lennon en McCartney, Linda Eastman, maar vooral Yoko Ono, hebben de band uiteindelijk uit elkaar gedreven’, sprak hij zelfverzekerd.
‘Onzin’, riposteerde ik, waarna ik hem probeerde uit te leggen dat de twee grootste creatieve krachtvelden van de band, Paul en John, ten tijde van de breuk sowieso artistiek en vooral karakterologisch uit elkaar gegroeid waren, ongeacht de rol die hun vrouwen op de achtergrond speelden. En dat hij niet moest zeuren maar blij moest zijn met het indrukwekkende solo-oeuvre van beide heren.
Daarna werd het gesprek onaangenamer. Hij begon te foeteren op Yoko Ono, deze sterke vrouw die op haar zevenenveertigste haar man – muzikale oogappel van de wereld – ten grave had moeten dragen. Zij was volgens hem een heks, een kenau, die zijn favoriete band aller tijden in haar eentje de das om had gedaan, met haar achterbakse, manipulatieve gedrag. Als hij haar zou tegenkomen zou haar haar weleens goed de waarheid zeggen, ging hij voort, terwijl hij juist een singletje van Paul McCartney – Silly Love Songs – uit een van de bakken trok.
‘Naïeve droplul,’ antwoordde ik, want ik begon me steeds meer te ergeren aan zijn kromme redeneringen, die kant noch wal raakten, ‘op de eerste plaats is het zo dat als de Beatles nooit uit elkaar zouden zijn gegaan, Lennon ons nooit verblijd had met solo-meesterwerkjes zoals Imagine, God, Beautiful Boy, Bless You… en vele anderen. En op de tweede plaats, en dat verbaast me hogelijk, is het zo dat jij – als zogenaamde Beatles-fan – de keuze van je eigen held niet accepteert: Yoko Ono was dé liefde van John’s leven. Door haar te verafschuwen, veracht je indirect je eigen held. Snap je, lulhannes?’
Ik was nog niet klaar met hem: ‘Wat is dat toch met jullie bijna militant te noemen Beatlemania-idioten? Heb respect voor die vrouw, gast. Wat zij heeft meegemaakt, de hele wereld over je heen krijgen… Ik geef het je te doen. Dat je haar avant-gardistische kunstuitingen niet allemaal – of allemaal niet – kunt waarderen, daar kan ik inkomen. En dat je haar niet de meest aantrekkelijke vrouw vindt, die ooit op aarde rondstruinde, dat vind ik ook nog enigszins te begrijpen. Van haar als persoon dien je evenwel af te blijven, idioot; uit respect voor John, je held.’
Ik had hem het zwijgen opgelegd, zag dat hij naar woorden zocht: ze waren niet voorhanden. Hij haalde ’n keer diep adem, teneinde mij van repliek te dienen, zag toen het zinloze van zijn missie in (de onaantastbaarheid van mijn steekhoudende betoog), en verstomde definitief. Met zijn McCartney-single in zijn kleffe hand, droop hij deemoedig af. Ik had hem geraakt in zijn meest gevoelige zenuw: dat hij geen werkelijke fan was, maar een nepperd.
Later die middag besloot ik voor vertrek naar huis een bakje noedels met kip te gaan verorberen bij Charlie’s Wok op Utrecht CS. Ik had honger gekregen van het gedoe met de kortzichtige Beatlesvereerder. Zelfvoldaan aanschouwde ik het komen en gaan van de reizigers. Ik mocht tevreden zijn met mezelf. Naast het eerdergenoemde plaatje, had ik nóg een singletje voor mijn vriend kunnen scoren: een zeldzame Amerikaanse persing van The ballad of John and Yoko / Old brown shoe.







