Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« Hij bestaat, dé mannelijke schrijver! (met disclaimer)
De week van Willem: Het mot nie gekker worre »

Als het kaarsje op is

08-05-2017 door Gabriël van Eekelen

Kaarsje

Bron: Pexels.com

Het gaat niet meer.
De opeenstapeling van extremen blijkt een onoverwinnelijk monster. Het woud van prikkels is te dicht begroeid.
Er komt geen licht meer door.
Het is gitzwart.

De dagen lijken eeuwen te duren.
Geluiden lijken snoeihard binnen te komen, hoe zacht ze ook zijn.
Woorden komen daarentegen niet aan. Zeker niet de goed bedoelde.
Achter een goed bedoeld woord zit een dubbele betekenis.
Mensen bedoelen het nooit goed.

En de prikkels.
Zoveel prikkels.
Overal. Altijd. Continu.
Er zit geen stop op, geen pauze wordt ingebouwd. Alles komt binnen en overal moet iets mee.
Alles moet bevoeld, alles moet geproefd.
Hoe ruikt het? Kan het uit elkaar? Wat doet het en waarom? Of juist waarom niet?
Doet het pijn?
Uiteindelijk doet alles pijn.

Alles doet pijn.
Iedereen doet me pijn.
Afstoten, dat helpt.
Tijdelijk.
Want ze komen terug. Altijd maar weer. Als een onoverwinnelijk leger dat mijn muur komt afbreken.

Schoppen, slaan, afstoten. Terug vechten. Het zál werken.
Ook bij diegenen die juist zo dichtbij staan. Juist bij diegenen die zo dichtbij staan.
Familie. Die gaan niet weg. Die blijven.

Het zorgt voor kortsluiting.
Het kan niet.
Men kan niet blijven. Men kan geen liefde voelen. Men kan geen affectie tonen.
Het is het niet waard.
Ze zeggen dat ze van mij houden.
Ongeloofwaardig.
Het maakt het zwarte monster wakker. Het wekt agressie op.

Rust.
Rust geeft licht. Rust zorgt voor een bewandelbaar pad in het woud van chaos.
Niet meer denken. Niet meer de last op de schouders voelen.
Geen prikkels meer, maar pure ontspanning.
Gevoed door fantasie.

Fantasie wordt gevoed door cartoons. Televisie, tijdschriften en boeken.
Verhalen van wolven, tovenaars, Gorgels. Series over superhelden, dinosaurussen en eenden uit Duckstad.
Zwelgen in een wereld waarin altijd alles goed komt. Uiteindelijk.

Laatst was het kaarsje echter op.
Ik klom ergens op.
Ergens heel hoog.
En ik wilde niet meer.
Ik wilde rust.
Niet meer denken, geen prikkels meer, niet meer mensen die van mij lijken te houden.
Ik ben het niet waard.
Ik ben de wereld niet waard.
Ik wilde springen.
Maar ik mocht niet.

Dat ik wilde springen moet ik voor waarheid aannemen. Ik weet daar niets meer van.
Ik krijg hulp.
Stiekem vind ik dat fijn.
Misschien wordt mijn kaarsje weer aangestoken.
Licht in de duisternis.

Papa en mama maken zich zorgen.
Maar dat hoeft voorlopig niet.
Ik ben acht jaar.

Nu luister ik nog.

kaarsje

Bron: Pexels.com

 

 

FacebookXLinkedIn
« Hij bestaat, dé mannelijke schrijver! (met disclaimer)
De week van Willem: Het mot nie gekker worre »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • Mooi weer supporters

    Er zijn mensen die hun paraplu niet delen als het regent. Dat geeft niet. Ik heb ook moeten leren dat liefde het enige is dat vermenigvuldigt als je het deelt.

  • Mannen kunnen kapot

    Mannen plegen vaker zelfmoord dan vrouwen. Er worden meer vrouwen vermoord door mannen; helaas niet door de mannen die zelfmoord plegen. Waarom zet ik deze problemen naast elkaar?

  • Klein handje

    Weten dat je tekort schiet

    Weten dat je tekortschiet, dat je niet elke val kunt voorkomen. Maar de berusting dat je altijd troost zal bieden, dat vergt een kwetsbaarheid die voorheen niet in mijn arsenaal zat. 

  • McDD Autisme HMD

    McDD – Broer en zus dag!

    Zoon -gediagnosticeerd met McDD- en Dochter hebben een moeizame relatie. In het verleden is er veel gebeurd, toen we nog niet precies wisten wat er nu precies met Zoon aan de hand was.

  • Klein handje

    Elke dag gaat het sneller

    Elke keer als je in mijn nek springt, hoor ik een chiropractor lachen. Nog even en ik het lukt me niet meer jou en je zusje tegelijk te dragen. Jullie worden groter en ik word ouder. Versnelling lijkt de enige constante. 

  • Oude vrouw

    De weg kwijt

    "Kan ik u helpen, mevrouw?" Vraagt mijn vrouw. "Ik ben de weg kwijt," stamelt de oude vrouw, ietwat verward. "Weet u waar ik woon?"

Gabriël van Eekelen

Getrouwde vader van Zoon en Dochter.

levensmotto
De komma is de piemel van de leestekens.

Alle artikelen van Gabriël van Eekelen

Reacties

  1. Annemarie zegt

    08-05-2017 om 10:09

    Heftig…

  2. Dree zegt

    08-05-2017 om 11:05

    Slik!

  3. Marianna zegt

    08-05-2017 om 13:03

    Even zonder woorden….?

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Ondertussen in Peuterspeelzaal de Zwaluwtjes
  • Parlementaire vernieuwing
  • Mooi weer supporters
  • Belastingplan
  • Spionne
  • Het ego
  • Oost West…
  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact