Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« Polkadot? Stippen!
De Verlaten Man (144) – Ik spreek DUIDELIJK géén ‘vrouws’ »

Mijn Lieve

11-05-2018 door Johan van Tilburg

Vlaanderen is waarschijnlijk de enige streek ter wereld, waar moeders hun dochters ‘Lieve’ dopen. Lieve, liefste voornaam die ik ooit ontmoette…

Mijn Lieve was ook zo’n uitgesproken lieve, ons jaar samen verliep van een leien dakje. Totdat zij ‘licht’ zag in een verlopen ex-hoboïst, ergens uit ’t Antwerpse. Ik, teleurgestelde noorderling, met de staart tussen de benen afdruipend richting Hollandse wolkenvelden.

Maar niet voordat ik verhaal was gaan halen bij haar, bij hun kleine huisje in de nederzetting Wommelgem, onder de rook van Antwerpen. De man die opendeed, de betreffende ex-muzikant, zag er uit als een volgesnoten zakdoek, een ‘neusdoek’, zoals ze dat in die contreien noemen.

Ik vroeg beleefd of ik ‘mijn’ Lieve even kon spreken. Het was misschien niet zo slim van mij om het bezittelijk voornaamwoord ‘mijn’ hier te gebruiken, het maakt een nogal, het woord zegt het al, bezitterige indruk. Bovendien was Lieve uit zichzelf bij mij weggegaan, dus feitelijk had ik geen ‘recht’ meer op haar, zo een man überhaupt al zijn rechten inzake zijn lief kan laten gelden, natuurlijk.

Hij liet me niet binnen, loog dat ze er niet was: ik had haar schim al achter de gordijnen zien wegduiken. Ik bonkte op de ruit: ‘Lieve, liefste, laat me binnen!’

De deur viel in het slot en daar stond ik, ezel, te jammeren om vergane glorie, om een meid die mijn aanwezigheid duidelijk niet meer op prijs stelde. Ik beukte nog een paar keer op de voordeur en de vensters, totdat een busje van de gendarmerie kwam om mij af te voeren. Na een nacht afkoelen in een Belgische cel kwam ik de volgende ochtend weer bij mijn positieven.

Elk nadeel heeft een voordeel, dacht ik bij mezelf, en ik besloot in de trein terug naar Nederland, mijn woonplaats Roosendaal, een wereldgedicht te gaan schrijven, toonbeeld van de ultieme pathetiek. Een vers dat ik zou sturen naar de redacties van alle literaire tijdschriften in de Lage Landen: zowel de Nederlandse alsook de Vlaamse poëzieperiodieken. Mijn grote verwerkingsgedicht! Een gedicht dat zó goed zou moeten zijn, dat wanneer Lieve het onder ogen zou komen, ze spontaan bij me terug zou komen.

© 2018 Johan van Tilburg

Een half jaar later werd mijn vers daadwerkelijk gepubliceerd, en wel in een Vlaams literair tijdschrift, gevestigd in het Kempense Malle, genaamd Het verloren Woord, een blaadje met een vrij beperkte oplage. Ik besloot één exemplaar van de editie, met daarin mijn gedicht Lieve, ik heb u liever dan lief, op te sturen naar mijn Vlaamse ex-vriendin, benieuwd als ik was naar haar reactie. Wekenlang hoorde ik niets van haar. Totdat er op een dag een briefkaart op mijn deurmat viel, een zwart-witte ansichtkaart van het plaatsje Wommelgem. Op de achterkant herkende ik het evenwichtige vrouwenhandschrift van Lieve. Er stonden slechts een paar woorden:

Dank voor de lieve woorden en een mooie tijd samen. Lieve.

Dat was voor mij op een bepaalde manier genoeg om het ‘hoofdstuk Lieve’ achter me te laten, het was ’n mooie afsluiting; ik kon er eindelijk vrede mee hebben dat het over was tussen ons.

Toen ik twee jaar later in een gezellig, rommelig, Antwerps boekhandeltje mijn debuutbundel Alleen de sterren kunnen praten aan het signeren was, voelde ik een vederlicht tikje op mijn schouder. Ik keek omhoog, schouwde pal in de rechtschapen, grijsblauwe ogen van mijn Vlaamse ex. Lieve lachte de liefste lach, waarvan ik ooit deelgenoot was geweest, in mijn lieve leventje. Ik omhelsde haar. De mensen die in de rij stonden voor de signeersessie moesten maar even wachten.

‘Ik ben vrij,’ zei ze. Stiekem hoopte ik dat ze met die woorden duidde op de rest van haar leven, niet slechts het restant van de middag. Ik durfde niet na te vragen. Gedecideerd nam ik haar hand in de mijne en verliet de kleine zaak, welks eigenaar mij hoofdschuddend glimlachend nastaarde.

FacebookXLinkedIn
« Polkadot? Stippen!
De Verlaten Man (144) – Ik spreek DUIDELIJK géén ‘vrouws’ »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • Open Huis

    Vlieg me naar de maan, vlieg me naar een ster Maar er zijn geen sterren in de New Yorkse hemel Ze zijn allen op de grond

  • De cipressen van het Vlaamse land

    Deze man was beter dan Parker of Coltrane, iets wat hij waarschijnlijk zelf niet in het minst besefte! In zijn voddige kloffie, een walm van wiet en alcohol om hem heen, leefde hij zijn werkloze bestaan in deze achterbuurt van Gent, terwijl hij hoorde te schitteren op de grootste podia van de wereld!

  • campert

    Remco in mei

    Het is een taal, een manier van door het leven laveren, die niet kwetst, niet schrijnt. Het is de melancholie die nog juist draaglijk is, verlicht door de relativeringen waarvan zijn persoonlijkheid en oeuvre doordrenkt zijn.

  • Engel in de Dominicanenkerk

    De boekwinkel die gevestigd is in de Dominicanenkerk van Maastricht is waarschijnlijk de mooiste boekhandel van het land. Misschien zelfs wel van de wereld. De belichting roept een feeërieke sfeer op die ongeëvenaard is. Tinten olijfgroen, beige en boterbloemgeel vloeien harmonisch in elkaar over en laten de hoge kerkramen perfect uitkomen.

  • Mijn ontmoeting met Bob Dylan (1984)

    Slechts weinig lezers weten dat ik sinds 1984 een regelmatige correspondentie onderhoud met Oscar- en Nobelprijswinnaar Bob Dylan.

  • De Verlaten Man (312) – Laat los!

    Simone wil met een vriendin naar het verre Friesland. Ik vind het maar niks. "Ik zal geen sexy topjes aantrekken, paps. Gewoon slobbershirts. En superstrakke spijkerbroeken, want die zijn moeilijker van mijn kont te rukken. Gerustgesteld?" NEE.

Johan van Tilburg

Fictieschrijver.
Website: johanvantilburg.nl

Geboortedatum
’n Mooie winterochtend in 1970
Geboorteplaats
Ergens in ’t hart van ’t Brabantse land
Burgerlijke staat
Uiterst zelden in beschonken staat
Levensmotto
Ik pin me niet vast op één motto: ’t wemelt in de wereld van de prachtige adagia
Winkel
www.bol.com

Alle artikelen van Johan van Tilburg

Reacties

  1. Karin van der Stoop zegt

    11-05-2018 om 15:11

    Lief! Nu ben ik wel heel benieuwd naar het vervolg. Het zou niet lief zijn ons nieuwsgierig vrouwvolk dat te onthouden. Het gaat niet aan om aan een liefdesverhaal te beginnen om er vervolgens geen eind aan te breien, al dan niet gelukkig.

    Overigens deed het me ontzettend denken aan https://www.youtube.com/watch?v=SiKvPbrHkS0

    Daarvoor dus dank. Edoch, we want more! Doe nou maar.

    • JvT zegt

      12-05-2018 om 10:13

      Sorry, Karin, dit is ‘t: ze lopen die boekhandel uit en leefden nog lang en gelukkig 😉
      Voor een wat lijviger werkje over de liefde verwijs ik je graag door naar dit klassieke meesterwerk:
      https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Anna_Karenina

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Parlementaire vernieuwing
  • Mooi weer supporters
  • Belastingplan
  • Spionne
  • Het ego
  • Oost West…
  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek
  • Hagelslag

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact