Er zijn weinig dingen in het leven mooier dan een lachende vrouw. Een gratis cruise door de Cariben met een eindeloze hoeveelheid complimentary drinks zou er een kunnen zijn. Maar liever zie ik iedere dag een vrouw die naar me lacht dan dat ik op een kingsize schuit langs eilandjes vol palmbomen dobber.
Soms kom je ze tegen, lachende meisjes. Dan breekt de zon een klein beetje door. Maar ze kunnen ook overdrijven, die meisjes met hun gelach. Dan is het alsof de zon met een verzengende hitte op je neerdaalt en je ijlings zoekt naar factor 50, die natuurlijk nergens te vinden is.
In Boer zoekt Vrouw zit zo’n overdadig lachend iemand. Ze heet Michelle en ik heb het op de lamme zondagavond best met d’r te doen. Aflevering na aflevering heeft ze te dealen met een slinkende selectie mannen om uit te kiezen, waarbij ze elke frustratie of minpunt met een aanstekelijk ‘Ha, ha, ha!’ van zich af lacht. Dat zo’n meid niet aan de man is, begrijp je meteen. Mannes houden niet van overdadig lachende vrouwen.
Dat je van vrouwen met een overkill aan lachen beter weg kunt blijven ontdekte ik als prille twintiger. Ze heette Els en was destijds kort mijn vriendinnetje. Geen idee hoe ik haar heb leren kennen, maar ze kwam over als het zonnetje in huis omdat ze telkens als ik haar zag lachte.
In het begin was dat leuk. Zelfs mijn meest flauwe grapjes, woordspelingen of mimiekjes mochten rekenen op een lach. Maar al snel vond ik het helemaal niet zo leuk meer. Ik was heus niet altijd grappig, dat wist ik best. Je kunt ook wel eens keer niet lachen, dacht ik. Het leek wel alsof ze maar één gemoedstoestand had. De lachjes trokken al haar emoties naar elkaar toe waardoor ik geen idee had hoe ze zich nu werkelijk voelde. Was ze boos? Dan lachte ze. Verdrietig? Van hetzelfde laken een lach.
Haar bijdrage in mijn beeldvorming over het instituut Vrouw en dat zij de meest onbegrijpelijke wezens op aarde zijn was funest. Nog voordat ik daadwerkelijk in de war raakte en vrouwen daardoor voor mij voor eeuwig een niet te doorgronden fenomeen zouden worden, nam ik afscheid van haar. Uit, door een overdosis lachen. Zelfs toen ik het met haar uitmaakte, moest ze lachen.






