Sinds een half jaar frequenteert een escortgirl mijn appartement. Vaak in het weekend, maar soms ook doordeweeks bestel ik haar voor een, twee gezamenlijke uurtjes.
En altijd verlang ik van haar dat ze in dezelfde rol kruipt: die van de strenge pianolerares. Wanneer ze arriveert neem ik haar jas aan, schenk haar drie begroetingskussen en een whisky, en het spel kan beginnen. Ze neemt samen met mij plaats achter de piano, gekleed in slechts lingerie, ik in mijn onderbroek, en ik begin te spelen. Waarna zij mij vervolgens afblaft bij elke valse noot die ik aan het snaarinstrument weet te ontlokken, iets wat mij mateloos opwindt. Ook krijg ik tikken op mijn vingers, met een houten liniaal.
Toegegeven, dit procedé klinkt behoorlijk kinky, edgy, misschien zou zelfs de term ‘ziek’ hier van toepassing zijn. Ik weet ook niet hoe deze bizarre fantasie zich ooit gevormd heeft in mijn brein. Wellicht heeft het iets te maken met mijn jeugd, waaraan ik een licht trauma heb overgehouden, vanwege eindeloze, tegen mijn zin in genomen pianolessen, gegeven door een kenau van een mens.
Mijn ouders achtten pianolessen goed voor de artistieke ontwikkeling van hun kind. Ik niet, ik speelde liever buiten. Mogelijkerwijs ligt in die jeugdjaren de kiem, waaruit later mijn merkwaardige seksuele voorkeur geboren werd.
Nu denkt u wellicht bij uzelf: dan kun je toch ook bij een psychiater op de divan gaan liggen, in plaats van een escortgirl over de vloer te hebben? Misschien dat hij een en ander dat is blijven liggen uit het verleden, glad kan kneden…
Wel, in de eerste plaats zijn psychiaters een stuk duurder dan escortdames. En op de tweede plaats: ik heb nog nooit op de sofa gelegen bij een psychiater, waarvan ik opgewonden werd.







