Fotobron: WikiPedia
Hartstikke trots ben ik op de verruiming van het kinderpardon. Ruim vijfhonderd schrijnende en uitgeprocedeerde kindekes mogen hier blijven.
Maar natuurlijk is de VVD Sinterklaas niet! Want laten we wel wezen: nu zien ze er nog om op te vreten uit, met hun grote reebruine ogen. Maar wacht maar als ze volwassen zijn!
In ruil voor die ruim vijfhonderd kinderen nemen we daarom als land niet 750, maar slechts 500 erkende VN-vluchtelingen op. 250 minder dus. Ik noem dat pure winst.
De oppositie spreekt van “koehandel” en “een uitruil.” Als liberaal benoem ik graag de feiten. Inspelen op emoties, daar ben ik niet zo van. Politiek is een gewoon een kwestie van plussen en minnen. En dit is een heldere rekensom: die 250 (volwassen) vluchtelingen wegen in soortelijk gewicht net zoveel als die ruim vijfhonderd kinderen.
Bijkomend voordeel is dat we als politiek voortaan van het woordje ‘schrijnend’ af zijn. Klaar met alle barmhartigheid, want de discretionaire bevoegdheid voor ‘schrijnende gevallen’ verdwijnt. Goddank, want als één woord onderhevig is aan inflatie, dan is het wel het woord ‘schrijnend’. Tegenwoordig is elke vluchteling die met zijn mobiel in de hand aan komt gedobberd, schrijnend.
Schrijnend, schrijnend. Geen bier met carnaval, dat is pas schrijnend.
Dus laat ik hier even een liberaal feitje benoemen: soms heb je als gelukszoeker gewoon pech. Zo werkt nu eenmaal een democratie. Tot volgende week!
Als ik een heldere mening nodig heb, lees ik de Klaas column.
Die wijst ons eens per week de richting waarin we moeten denken.
Een blijvertje, alaaf!