Fotobron: Bamboo basics
Hij wil er niet aan herinnerd worden, die ene redacteur van HoeMannenDenken. Aan die dag dat hij zich onsterfelijk belachelijk maakte toen hij om negen uur ‘s morgens binnen kwam zetten op de redactie. Eerst even hoe het allemaal begon.
We waren het er bij HoeMannenDenken over eens dat we iets aan duurzaamheid moesten doen. Een elektrische auto van de zaak zat er financieel niet in en toen viel op een dag het woord bamboe. We zouden als redactie een statement maken door met zijn allen minstens bamboe ondergoed te gaan dragen.
Om redenen die toen nog onduidelijk waren was juist dat ene redactielid (we noemen geen namen) bijzonder enthousiast. Hij zou meteen aan de slag gaan, zei hij. We hadden geen idee wat hij daarmee bedoelde maar we stelden de datum vast dat we voor het eerst allemaal in bamboe op de redactie zouden verschijnen. Op die ene collega na (wiens fantasie op hol geslagen was, zo bleek later) dachten wij aan gewone kleren, maar dan van duurzaam textiel, op basis van bamboe.
Wij zaten die dag al aan de koffie toen hij onze kantoorruimte binnenkwam. Slechts gekleed in een bamboerokje! Een soort primitieve junglestam-look. En ook nog eigenhandig gemaakt, zo kregen we later uit hem. Bamboestokjes alleen aan de bovenkant met het touw om zijn middel aan elkaar geknoopt. Het rammelde als een gek toen hij zijn entree maakte. En we kregen tussen die stokjes door veel meer van hem te zien dan waar we voor gekozen zouden hebben.
Toen we bijgekomen waren van het lachen stond hij er beteuterd bij. Hij dacht dat het de bedoeling was, dat we er allemaal uit zouden zien als hij. Maar aan ons was niets abnormaals te zien. Onze Bamboo Basics onderkleding zat waar die hoorde, onder onze jeans.
We hadden ook allemaal (behalve onze arme collega dus) bamboe T-shirts aangetrokken. Keurige T-shirts van superieur textiel. Bamboe is niet alleen duurzaam (geen bestrijdingsmiddelen nodig, hoge opbrengst, legt veel CO2 vast, tien keer minder water nodig dan voor katoen) het zit ook nog eens zijdezacht en het blijft lang fris. Alleen al voor je draagcomfort ga je voor bamboe, maar dan dus niet op de manier van onze collega die in de war was.
Bij hem was comfort ver te zoeken, hij kon nauwelijks zitten omdat al die stokken lelijk in de weg zaten en veel warmte hielden ze niet vast. Hij kreeg het dus koud en hij had zich niet gerealiseerd, beweerde hij, dat hij zoveel inkijk zou hebben. En dat kan op de HoeMannenDenkenredactie nogal ongemakkelijk worden. Want juist omdat er bij ons alleen mannen werken hangen er ter compensatie overal posters van schaars gekleed vrouwelijk schoon. De gemiddelde werkplaats van een autobedrijf steekt er bleekjes bij af!
We hebben onze collega-redacteur na een paar uurtjes uit zijn lijden verlost. Hij mocht de rest van de dag vrij nemen, als hij die tijd maar zinvol zou besteden. Dat was niet aan dovemansoren gericht. De volgende dag zag hij er piekfijn uit. ‘Bamboe,’ gromde hij. ‘Zo goed?’ We knikten met zijn allen. We hebben het er niet meer over gehad.
