Notre Dame. Credit: Maxime Naillon / Unsplash.com
Iedereen met een hart huilde een beetje mee bij het zien van het afbranden van de Notre Dame, maar alle tranen konden het vuur niet doven. Er werd niet zozeer gerouwd om het verlies of de schade aan een gebouw, zo las ik ergens, maar alsof het om het verlies van een persoon ging.
Ergens kon ik me daar best in verplaatsen. Als een van de meest kenmerkende symbolen van je stad zo vreselijk beschadigd raakt, dan wil je niet stilzitten maar bijdragen aan het herstel. Direct staan dan ook enkele extreem rijken op de bres voor de Notre Dame. Miljardairs die miljoenen schenken aan de wederopbouw van de meest bezochte toeristische attractie van Parijs: François-Henri Pinault zegde 100 miljoen euro toe en de extreem rijke Bernard Arnault, van de familie achter het luxemerk Louis Vuitton, zelfs 200 miljoen.
Gameproducent Ubisoft, wiens game ‘Assassin’s Creed Unity’ zich in Parijs afspeelt en waar je zelf de Notre Dame kunt beklauteren, schenkt een halve euroton. Onze eigen walskeizer André Rieu doneert 7 ton staal aan de wederopbouw. Een prachtige win-winsituatie: zij geholpen met een steiger, Dré van zijn ouwe schroot af.
Dan zijn er nog tig burgerinitiatieven die allemaal op hun eigen manier geld inzamelen voor dit goede doel. Met crowdfunding, giften en geld dat vanuit de Europese Unie beschikbaar komt loopt de teller inmiddels tegen de 1 miljard euro (!). Die beoogde vijf jaar waarin Macron de herstelklus wil klaren moet dus lukken.
Allemaal hartstikke mooi, maar toch stoort me iets. Wat doet het Vaticaan eigenlijk? De fameuze Parijse bidhut is weliswaar eigendom van de Franse Staat, maar wel een direct uitvloeisel van de Roomse ideologie. Vanuit het opperste bestuur van de Rooms-Katholieke kerk mag je toch een bijdrage verwachten die verder gaat dan de beloofde gebeden. Het Vaticaan beschikt immers over miljarden. Hoeveel precies is onbekend, maar je mag er toch vanuit gaan dat de gejurkte bende vanuit hun geheimzinnige fort in Rome ook financieel zullen bijdragen.
Misschien is het de paus’ policy om daar geen openbaarheid aan te geven en betekenen de woorden dat hij zal bidden voor rooms-katholieken en Parijzenaars na de verwoestende brand dat hij achter de schermen een flinke som geld overmaakt. Anders zijn die mannen in jurken écht maar een laffe club.
Tegelijkertijd woedt inmiddels her en der de discussie of je met een dergelijk spontaan bijeengeraapt megabedrag niet beter een miljoen hongerige kindjes in Afrika kunt voeden, medicijnen tegen kanker ontwikkelt of spelende klimaatuitdagingen bekostigt. Want al is het een prachtig bouwwerk, het blijft het ‘maar’ een bouwwerk.
Notre Dame
In het Vaticaan
kraait er misschien geen haan
naar wat er in Parijs is tenietgegaan.
Maar als ‘Notre Dame’ nu als ‘Notre Pastoor of Kapelaan’
zou hebben bekend gestaan,
en die zou hebben blootgestaan
aan de hitte van een pyromaan,
en lang voor het bluswerk hebben drooggestaan,
dan zou de hoogste haan
van het Roomse Orgaan
er hoogstpersoonlijk voor hebben ingestaan,
dat er, door hem zelf voorgegaan,
een speciale mis werd gedaan,
voor wat de Kerk is misdaan
en voor alles, wat is misgegaan.
Bovendien zou die kemphaan,
hevig aangedaan,
met een stem van een sopraan,
hoog van de toren, die is neergegaan,
verkondigen, dat elke onderdaan,
heel humaan,
een deel van zijn vermogen dient af te staan,
om zo van onder af aan
de kerk, als nieuw, te laten voortbestaan.
Dan kan elke christen en mohammedaan,
Europeaan en Amerkaan,
met een lach en een traan
met beide ogen gadeslaan,
dat de brand volledig in rook is opgegaan.
Maar als Rome nu zelf niet vooraan wil staan,
dan is m.i. de Barmhartige Samaritaan
behoorlijk onbehoorlijk vreemdgegaan.
Herman,
18-4-2019.
Hier heb je vast lang over gedaan.
Wij vragen ons inderdaad af…wat het Vaticaan doet..niet achter de schermen maar gewoon met open vizier…
Het is hun plicht..!,,*