“Over een jaartje of honderd is de mensheid zo goed als uitgestorven, wist je dat?”
“Nietes.”
“Welles. Mensen zijn te stom om voor hun eigen overleven te zorgen. Mensen fokken maar door. We zijn nu al met z’n 8 miljarden. Nou ja, bijna. En dat groeit maar door. Dat kan de aarde helemaal niet aan. En daarom zijn mensen net zo uitstervende als al die andere zoogdiersoorten die al weg zijn. Zag ik laatst op TV.”
Nick is gék op pseudo-wetenschappelijke uitzendingen. En op wereldondergangstheorieën. Én op monologen daarover houden. Simone daarentegen verafschuwt alles wat met de dood te maken heeft. Dus dat botst regelmatig. Vooral tijdens het eten; het enige tijdstip dat ze noodgedwongen op gehoorafstand van elkaar moeten zitten.
“Wist je dat de mensen zo’n zeventigduizend jaar geleden al bijna uitgestorven waren? Kwam door een giga vulkaan. Toen waren er nog maar een handjevol over.” Ik geloof er geen zak van en pak stiekem mijn foon om snel even te googlen. Nick beweert immers zó veel…
De shit is, dat hij bijna altijd gelijk heeft. Bijna.
“En over een jaar of 50 tot 100 zijn we dus bijna met z’n 10 miljarden. En dan is het eten op. En als de bijen uitsterven, nog véél eerder. Als we elkaar niet al eerder met kernbommen uitgewist hebben, gaan we dan sowieso naar de verdoemenis.”
“Jij altijd met je stomme doodsideeën! Ik wil het niet meer horen!”
Simone doet haar ogen dicht en handen over haar oren.
Nick knaagt stoïcijns verder op zijn maiskolf. “En over half miljard jaar,” vervolgt hij, zijn geïrriteerde zusje negerend, “is het op aarde sowieso te heet om te leven. Want de zon wordt langzaam een rode reus; die wordt steeds groter en heter.”
“Hou je op, ja?”
“En over iets van 5 miljard jaar slokt de zon de aarde zelfs helemaal op. Maar dan zijn wij al lang en breed verdwenen. Morsdood. Tenzij we een andere planeet gevonden hebben. Maar breng dáár maar eens 10 miljard mensen heen… Dat gaat ‘m niet worden,” oreert hij grijnzend.
En verdorie, hij heeft alwéér gelijk.
“KUN JE NU EINDELIJK EENS OPHOUDEN?!? Met al je miljarden en je doemgedoe? Ik. Wil. Het. NIET. Meer. Horen!!” krijst Simone.
“Haha! Wie niet horen wil, moet maar voelen. We gaan allemaal dóóóód! Dus je voelt het vanzelf zogauw jij ook dood bent.”
“Nietes.”
Dit keer moet ik Simone gelijk geven.





