In de documentaire ‘The great British skinny dip’ zijn we getuige van een poging zieltjes te winnen voor het naturisme. Jongere zieltjes. De oplettende kijker ziet meteen dat het op die manier niet gaat lukken.
De naturisten die je in de documentaire te zien krijgt zijn namelijk niet per se reclame voor de naakte levenswijze. Dat ze vaak ruimschoots ouder zijn dan het gemiddelde, de meesten zijn zestigplussers, is nog tot daaraan toe. De genadeklap is hoe hun lijven eraan toe zijn.
De buiken van de mannen zijn vrijwel zonder uitzondering kogelrond, bij de vrouwen hangt het overgewicht er meestal in kwabben bij. Dat zijn niet de beelden waarmee je jonge mensen uit de kleren lokt.
In een ander tv-programma (dat van Lauren Verster) zag je ook mensen naakt rondlopen. Dat mocht voor een keertje in een Nederlands museum. Ter gelegenheid van een beeldenexpositie van naakten.
De meeste blote museumbezoekers zagen er ongeveer hetzelfde uit als de gemiddelde naturist in de Engelse documentaire. Dus alweer nogal veel naakt lijf per bloterik.
Er was ook een jong stel bij, het zal de redactie van het programma heel wat moeite hebben gekost ze te vinden. ‘Hier zie je dat iedereen imperfect is,’ zei het meisje. ‘Prachtig, of zo…’ Of zo. Ze leek het zelf niet echt te geloven. Zij met haar lichaam waar overduidelijk weinig op aan te merken was.
Het meisje vermeed heel politiek correct te benoemen wat wij kijkers met onze eigen ogen konden zien. Dat maakte meteen duidelijk waar het probleem ligt. Die jonge mensen met hun in nog bijna perfecte staat verkerende lichamen pasten er niet tussen.
In zekere zin waren die jongeren de echte naturisten. Zij hadden nog de lichamen zoals ze ontworpen zijn. De lichamen die onze verre voorouders in staat stelden in de natuur te overleven. Waarmee ze voedsel vergaarden en waarmee ze zich voortplantten.
Van het verstrijken van de jaren wordt geen enkel lijf beter. Maar oudere naturisten maken de indruk dat ze hun lijf een beetje verslonzen. In ieder geval loopt het verval extra in het oog als je geen kleren aantrekt. Je zou zeggen dat ze uit die zichtbaarheid extra motivatie zouden putten om er het beste van te maken. Maar het tegendeel is het geval.
Het lijkt alsof het lijf er niet toe doet. Dat het er niet toe mag doen. Dat het niet de moeite waard hoort te zijn om naar te kijken. Hoe aseksueler hoe beter, dat voorkomt maar onreine gedachten. Ten koste van alles de indruk vermijden dat naaktheid iets met seks te maken zou kunnen hebben.
Het zal ook wel helpen dat naturisten of naaktrecreanten hun hobby vaak gezamenlijk beoefenen. Op hun eigen terreinen, zonder pottenkijkers. Dat ze alleen elkaar te zien krijgen. Het zal wel normaal zijn zoals anderen eruit zien, ga je dan misschien denken. En dan mag je het zelf ook. Maar dan moet je niet verbaasd zijn als er geen nieuwe aanwas komt.
Misschien meed die leuke jonge vrouw die ik laatst topless van de zon zag genieten daarom het gezelschap van gelijkgezinden. Ze zat in haar eentje in de wegberm, aan de oever van een riviertje. Vlak achter haar reed het verkeer langs. Misschien is dat het begin van een nieuw naturisme voor jongeren. Naturisme in het wild. Als je weet dat iedereen je kan zien, houd je je lichaam in vorm.
Op de dag van de Great British skinny dip regende en stormde het. Er kwam geen hond. Op de usual suspects na.



