Haven Rotterdam, 1939. Bron: KLM Aerocarto – Wikimedia
De plaatsen die ooit waren, maar niet meer zijn: kent u die uitdrukking?
Niet zelden bekruipt mij een weemoedig gevoel wanneer ik op mijn beeldbuis, op het net of in een boek beelden of foto’s van legendarische plaatsen zie langskomen. Ik heb een zwak voor deze plaatsen die ooit waren, maar niet meer zijn. Noem mij een nostalgicus.
Wat had ik gaarne eens een zonnige herfstwandeling door ‘t ouwe centrum van ‘t Rotterdam, dat niet meer is, ondernomen.
Welk een vreugd zou mij tijdens een bezoekje aan ‘t Paleis voor Volksvlijt in des lands hoofdstad doorstroomd hebben. En hoe onmetelijk zou de extase geweest zijn, die mij overvallen zou hebben, wanneer ik aan ‘t begin van de vorige eeuw op ‘t Anhalter Bahnhof in Berlijn of het Pennsylvania Station in New York City gearriveerd zou zijn: met een klein koffertje met daarin een tandenborstel en wat vage toekomstdromen.
Ja, beste lezer(es), ondergetekende kan somtijds waarlijk naar deze plaatsen terugverlangen! Deze mythische, mobielloze oorden!
De harde waarheid is dat ze zijn verwoest door brand, oorlogsgeweld of stedenbouwkundigen met een fikse lacune in hun gevoel voor esthetiek.
Wat mij rest, zijn wat foto’s die ooit, lang geleden, door mensen genomen zijn, die geen idee hadden dat ze op dat moment een toekomstige plaats, die ooit was maar niet meer is, op de gevoelige plaat zetten.
Ik dank u voor uw aandacht en wens u een aangenaam etensmaal – met stukjes spek of zo.
Paleis voor Volksvlijt, Amsterdam (1864-1929). Bron: KLM Aerocarto – Wikimedia
Pennsylvania Station, NYC (1910-1963). Bron: Detroit Publishing Company – Wikimedia
Anhalter Bahnhof, Berlijn (1841-1945/1959). Bron: Wikimedia
#/media/File:Pennsylvania_Station_aerial_view,_1910s.jpg){kind=link}
