
Fotobron: Wikipedia – Halort
Mijn zoontje Robin, ruim anderhalf, is verslaafd aan Bumba. Alleen al raar, omdat hij de Vlaamse clown niet eens zo vaak gezien heeft. Maar als hij de – voor een volwassene – onverklaarbare fratsen van de stoffen pop ziet, is hij één en al enthousiaste aandacht. Hij zegt het ook voortdurend, haast vaker dan “mama.” “Bum-ba, Bum-BA, BUM-ba.” Het mantra van zijn dagen.
Veel kindertelevisieproducenten zullen schipperen met de vraag: zullen we iets leuks maken voor ouders, of voor kinderen? Als je de ouders niet aanspreekt, dan loop je je indirecte doelgroep mis. Maar zonder de aandacht van kinderen, heb je helemaal geen publiek.
Buurman en Buurman is vooral voor ouders gemaakt, lijkt me. Net als de Fabeltjeskrant. Hier keek ik vroeger vooral naar om mijn vader een plezier te doen. Het was best leuk om hem zoveel plezier te zien hebben. Zelf vond ik het maar zo zo. Kijken was vooral liefdadigheid, naar hem.
Het lullige voor kinderen is dat ze opgescheept zitten met meuk waarvoor ze zelf niet zouden kiezen. Ouders veronderstellen waarschijnlijk dat het goed voor hen is. Terwijl puur op kinderen gerichte programma’s hen niet alleen meer aanspreekt, maar hen volgens mij ook meer bijbrengt. Neem Bumba. Daar is erg goed over nagedacht, volgens mij. De gevoelige dreumessnaar moet grondig zijn onderzocht.
Ik vind het maar een wat louche rare snuiter, maar mijn zoontje laat zien dat mijn mening er niet toe doet. En uiteindelijk ben ook ik de doelgroep. Met Bumba op tv, kom ik aan het huishouden toe. Kan ik zelfs even naar boven om me om te kleden.
Soms kijk ik als Bumba op tv is, naar mijn dreumes. Die aandacht, die bewondering. Mijn voetbalclub moet wel een hele belangrijke wedstrijd spelen, voor een soortgelijke ervaring. Maar Bumba maakt dus bovenal mijn handen vrij.
De heldhaftige clown legt intussen aan Robin uit hoe een tandenborstel werkt, hoe je schoenveters strikt en andere simpele handelingen die heel wat nuttiger zijn dan het gestuntel van Buurman en Buurman.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee of ik in de prehistorie – de tijd dat er geen kinderen in mijn leven waren – ooit een mening heb gehad over kinder-tv, maar die was vast niet erg positief over Studio 100 – dat bedrijf van Gert van Samson. Nu weet ik wel beter. Bumba is briljant.
https://youtu.be/SHrNDXHYcL0







Ha, zó herkenbaar, dit!