bron: foto MW
Veel mensen ontploffen haast van woede als erover wordt gepraat. Ze voelen zich in hun mannelijkheid of vrouwelijkheid (meestal mannelijkheid) aangetast als ze geen andere keus hebben dan er ofwel gebruik van te maken ofwel het in hun broek te doen. Dus ik heb lang geaarzeld om het toe te geven maar nu is het zo ver: ik maak er dagelijks gebruik van. Van het genderneutraal toilet!
Ik doe het al jaren. Sterker nog, al mijn hele leven ga ik naar een genderneutraal toilet. Ik weet nauwelijks beter! Ik heb er namelijk zelf een in huis. En toen ik nog bij mijn ouders woonde was het niet anders. We hadden thuis twee wc’s, eentje boven en eentje beneden. Allebei genderneutraal!
Mijn moeder ging erop, mijn vader, mijn zusje en ik. Ik heb er nooit een seconde bij stil gestaan dat je mannelijk en vrouwelijk poepen en piesen apart zou kunnen houden. Laat staan waarom je dat zou willen!
Dan komt er een moment in een kinderleven dat je voor het eerst naar een niet-genderneutraal toilet moet. Op een plek waar alleen wc’s voor mannen en wc’s voor vrouwen zijn. Die van mannen zijn verboden voor vrouwen en vice versa.
Als kind snap je er de logica niet van (die er ook niet is) dus het kan niet missen of je kiest een keer de verkeerde deur, je krijgt een standje van je vader of je moeder, of van iemand anders die je inbreuk op de regels signaleert. En na een paar keer weet je dan wat er van je wordt verwacht.
Zo is er ook heisa ontstaan over genderneutraal treinreizen. Dat we dat al jaren deden, besefte ik pas toen de NS reizigers opeens ging aanspreken met ‘Beste reizigers’ in plaats van ‘Dames en heren’. Ik vond het consequent van de NS, het taalgebruik aan de praktijk aanpassen. Dus ik snapte weinig van de verslagenheid die een en ander in bepaalde kringen veroorzaakte.
Wat kan de reden zijn dat de NS zich ooit is gaan bemoeien met de sekse van hun klanten? Je zou haast denken dat er vroeger aparte treinen, rijtuigen of minstens stoelen moeten zijn geweest voor mannen en vrouwen. Zoals er in sommige landen ooit aparte zitplaatsen voor mensen van verschillende rassen waren.
Stel je voor, misschien heeft het maar een haar gescheeld of de NS had er ooit voor gekozen mededelingen in de trein of op stations niet vooraf te laten gaan door ‘Dames en heren’ maar door ‘Negers en blanken’. (‘Mensen van kleur’ en ‘witten’ kenden ze toen sowieso nog niet).
Ik heb nog een bekentenis, niet alleen poep en pies ik genderneutraal, ik leid een vrijwel honderd procent genderneutraal leven! Ik koop genderneutraal brood bij een genderneutrale warme bakker (m/v). Ik ga naar een genderneutrale supermarkt, naar een genderneutrale dokter (m/v) en een genderneutraal restaurant (een van de in feite zeldzame plekken waar je meestal tevergeefs een genderneutraal toilet zoekt).
Verder rijd ik op een genderneutrale fiets, met stang! Een fiets zonder stang is geen damesfiets maar een slap rotding voor fietsers (m/v) in onpraktische jurken (te lang of te krap).
En nu ga ik even pissen op mijn eigen genderneutrale wc. Waarschijnlijk staand, met de bril omhoog, maar het kan ook zittend met de bril omlaag. Zo’n bril die omlaag en omhoog kan, dat is eigenlijk het kenmerk van het genderneutrale toilet. Het enige verschil met een dames- of herentoilet is het bordje op de deur. Of een kronkel in een bepaald type hersens.
Voor de dames-WC ‘s staan altijd veel langere rijen dan voor de heren-WC’s.
Vrouwen hebben een eeuwigheid nodig om zich te ontlasten. Alleen God en zijzelf weten wat ze daarbinnen allemaal aan het doen zijn. En laten we dat vooral zo houden.
Ik breek een lans voor gescheiden poeperts.
Een beetje solidariteit, Kees!