Bron: Pixabay
“Pesten, daar heb ik zo’n hekel aan. Ik wil je nooit meer zien!” Woest gooit Zoon zijn telefoon op zijn bed.
Zoon is via WhatsApp aan het videobellen met zijn vriendin. Zus vertelde daarvoor aan Zoon dat zijn vriendin haar telkens op de grond probeerde te duwen. Terwijl zij heel rustig aan het skeeleren was, en al heel vaak “Hou op!” had gezegd.
Onderaan de trap luistervink ik het gesprek tussen Zoon en zijn vriendin. Hij is gediagnostiseerd met McDD, en het is verstandig om alert te zijn als hij boos is.
“Wie geloof je? Zij of mij?” Hoor ik Vriendin telkens herhalen.
“Luister, ik was er niet bij. Ik wil jullie allebei geloven, maar Zus komt met feiten, en jij roept alleen maar dat ik jouw kant moet kiezen. Zo werkt het niet,” werpt Zoon tegen.
Mijn hart bonst trots in mijn borstkas. Mijn Zoon laat zich niet onder tafel lullen.
“Als jij haar kant kiest, dan hoef ik je nooit meer te zien. Dan is het uit tussen ons!” Vriendin gilt het woest in het beeldscherm, en ik merk aan het trillen van zijn stem dat het Zoon raakt.
Hij blijft echter net zo volhardend. “Je bent aan het dreigen. Ik wil jou niet kwijt, en ik wil geen kant kiezen. Maar als jij niet normaal kan praten, dan wordt pestgedrag van jouw kant wel heel aannemelijk. Daarom geef ik je nog één kans om de waarheid te vertellen, en anders wíl ik niet eens je vriend meer zijn. Ik heb aan twee types een hekel. Mensen die pesten, en mensen die liegen.”
“VOOR DE LAATSTE KEER! WELKE KANT KIES JE!” briest vriendin.
Daarna volgt de zin waarmee deze blog begint.
De volgende ochtend lopen Zoon en ik met de hond door het bos.
Hij kan nergens anders over praten. Hij is hoogbegaafd als het om communicatie gaat, maar de verwerking van zijn woorden zit op zwakbegaafd niveau. De eeuwige oneerlijke discrepantie heeft hem de hele nacht klaarwakker gehouden.
Ik vertel hem hoe trots ik op hem ben.
Hoe knap ik het vind dat hij bij zijn standpunt is gebleven. Pesten wordt niet getolereerd. Ook niet als Vriendin dat gedaan zou hebben. En hij is voor Zus opgekomen, zoals grote broers dat doen. Zoon heeft het – kortom- fantastisch gedaan.
Maar hij schuifelt zwijgzaam naast me.
Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Die middag spelen Zoon, Zus en Vriendin samen. De lucht is geklaard.
Als ik hem ‘s avonds welterusten kus, vraag ik hem of ze er nog over gesproken hebben. “Nee,” zegt Zoon, “maar Vriendin deed overdreven lief tegen Zus. Zus sprak dus de waarheid en Vriendin niet. Eigenlijk zou ik het moeten uitmaken.” En dan zwijgt hij, heel even.
“Maar dan gaat ze mij misschien pesten, en dat kan ik er niet ook nog bij hebben.”
Met die woorden valt hij in een diepe slaap.
Zachtjes sluit ik zijn deur.
Meer blogs over Zoon lezen? Klik hier.
