Op AT5.nl lees ik: “Volgens Bas Jochins, director Dutch Office & Hotel Investments bij Bouwinvest, ligt The Olympic Amsterdam in het hart van de toekomstige stedelijke ontwikkeling van Amsterdam. Het is een Amsterdamse volksbuurt met internationale allure.” Het staat in een artikel dat gaat over de nieuwe naam van het gebied: The Olympic Amsterdam dus.
In mijn hoofd schiet ik direct naar de jaren negentig. Naar het Olympies.
Zo noem ik het historische stadion eerlijk gezegd haast nooit meer, maar het is wel de naam die er gevoelsmatig het beste bij past. Mijn tofste herinneringen aan de plek dateren namelijk van de tijd dat het er niet alleen naar een groot openbaar toilet rook, maar het er vooral ook best wel op leek.
Bij de grote wedstrijden van Ajax in de jaren negentig, stond ik dan ook altijd op de tweede ring. Een monsterlijk aangeplakte betonnen kolos, die van het bescheiden stadionnetje, een behoorlijk arena maakte, waarin meer dan 40.000 toeschouwers konden.
Het aangrenzende plein was haast net zo Oostblokkerig. Een grote parkeerplaats, met een Febo en de eindhalte van de 16. Op de momenten dat ik er was, ook altijd veel paardenpoep en ander bijkomend ME-gedoe.
Nu lijkt het historische stadion alweer een tijdje op dat pareltje uit 1928. De tweede ring is weg. Ik kan me echter niet voorstellen dat het ooit echt The Olympic Amsterdam voor me gaat worden. Uiteraard moet je altijd wennen aan een nieuwe naam. Dit klinkt wel heel beroerd.
Die andere taal geeft al ongepaste afstand. Maar Het Olympische Amsterdam had minstens zo gek geklonken. Gekker zelfs. Het staat toch in Amsterdam? Dat extra benadrukken op een straatnaambordje lijkt me een behoorlijke ontkrachting. Om over dat lidwoord maar te zwijgen.
Onlangs was er overigens ook bij Het Parool een artikel over het verdwijnen van de krul. Je weet wel, die openbare plasplekken. Ik zie een behoorlijk duidelijk verband.





