Fotobron: Pixabay.com
Zonnetje staat te stralen, door het open raampje wappert frisse buitenlucht naar binnen. Buiten… Echt te link in ons geval. Zelfs met 2 meter afstand tot de medemens, die onbedoeld een fatale afloop kan veroorzaken.
Zelfs geen ommetje, geen boodschapje, ook niet met de haastig gescoorde plastic handschoentjes, niet meer nu het virus zich langdurig schijnt te kunnen nestelen op staal en karton. Dus ook geen Post NL meer met pretpakketten. Het net sluit zich.
Binnen… Binnen met zo’n twintig nog ongelezen meesterwerken, aangeschaft uit eerdere onbedwingbare hamsterzucht als het gaat om letters en papier. Binnen, met al die dvd’s. Nog in het hoesje, verzameld voor de heb. Binnen met die stapel Jazz elpees, die schreeuwen om ooit weer op de draaitafel te belanden. Binnen met Spotify, Netflix, Film 1, Cinemember, proefabbo op Videoland vanwege alle Bondfilms, YouTube, digi-kranten, ’Mombassa’ moet nog even ingestudeerd worden… Stukjes en Light Verse schrijven.
Binnen zou geen probleem moeten zijn het komende half jaar… Toch?
Naar BUITEN… Ik dender in korte broek de trap af met mijn nieuwe blauwe BATA-volleybalschoenen. Dubbele knoop in de veters, hoog opgetrokken kniesokken. Alles zit lekker strak en de zonovergoten middag is pas net begonnen. Onder de trap in het hok waar de zakjes antraciet liggen, de bal. De bedwelmende lucht van het kille rubber, ik druk hem tegen mijn borst.
De eerste harde stuit op straat. Vliegende kiep en drie corners is Penantie. Passeren via de gevel van de benedenhuizen, foute voorzet; zelf drie straten verder gaan halen. De eerste dreun op het raam van tante Bep die rood aangelopen voor het glas verschijnt, de plotselinge gloed op mijn wangen bij een goal…
Buiten. Is het onwerkelijk stil op straat. Geen fictie, geen serie maar Nu en Hier.
