Eigen foto FdM
Het is donderdag, kwart voor twee. Het raam staat open en ik hoor vogels fluiten. Het gordijn wiegt voorzichtig in de wind. Het zorgt voor een prettig samenspel met het zonlicht. De lucht is nog waterig en koud, maar de milde warmte belooft een mooie lente. Ik herken de fluitende vogels nog niet bij hun soort. Zolang zitten we nog niet in quarantaine. Wie had ooit gedacht dat het einde van de wereld zo rustig zou zijn?
Het is 20 maart 2020 en Nederland ligt effectief stil. Iedereen die kan, werkt vanuit huis. Het advies is binnen te blijven als je niet naar buiten hoeft. Mijd contact met vrienden en familie voor de komende weken.
Vrienden bellen, Skypen of lopen langs iemands’ raam en zwaaien. Mijn familie checkt elke dag hoe het met iedereen is. Hoewel we meters afstand houden voelt het alsof iedereen heel dichtbij is. Dat maakt me erg gelukkig. Het stemt me ook hoopvol. Een hoop problemen die onoplosbaar leken, zijn nu ineens minder belangrijk en lossen zichzelf op. Luchtvervuiling wordt minder, files zijn er niet meer. Iedereen die naar kantoor kwam, blijkt vanuit huis ook te kunnen werken. Verplichte vergaderingen gaan via de mail, of via de computer.
In deze onzekere tijd, waarin iedereen bang is en strohalmen zoekt om daar enige zekerheid uit te halen, blijkt ook hoe erg paniek om zich heen kan slaan. Berichten die geen enkele duiding brengen over het virus, de overlevingskans of de mogelijke besmettingsgraad worden gedeeld via Whatsapp, Facebook, Twitter en alle andere sociale kanalen. Mensen zijn bang en reageren daarop door elkaar nog banger te maken.
Dat hoeft echt niet. Het is niet nodig. Zorg voor elkaar, help daar waar kan. Stop met het verspreiden van paniek. Het helpt niet, het maakt de angst alleen maar groter. Ik prijs me gelukkig met de mensen om me heen. Boodschappen worden gebracht naar mensen die ziek zijn. Mensen die in de zorg werken, daarvoor wordt gekookt en soms zelfs de was gedaan.
We organiseren borrels via de computer zodat iedereen die alleen thuis zit, mee een biertje kan drinken. We proberen er doorheen te komen, al weet niemand hoe dit afloopt.
Mijn hoop is dat we na deze crisis een aantal dingen kunnen behouden. Dat we voor elkaar zorgen als dat nodig is. Dat de heilige koe van de westerse democratische samenlevingen de “economie” niet zaligmakend is. Dat de beurzen rustig kunnen kelderen. Dat je in Venetië de vissen kunt zien zwemmen in het kanaal. Dat ik op donderdag de vogels hoor fluiten en dat ik ze herken.
Mooi Freek