Corona en de onbekende horizon

25-03-2020 door Pasquali

Corona verandert onze kijk op de wereld en onszelf. ‘We staan op een kruispunt’, zei de Britse econoom Ian Goldin tegen Peter Giesen. We kunnen linksaf of rechtsaf, we kunnen streven naar een zo snel mogelijk herstel van de status quo. Of we kunnen de pandemie gebruiken voor een radicale herziening van onze manier van leven. (Column Bert Wagendorp, Volkskrant)

En dan..?

De status quo, die nu zo gemist wordt en waar we zo snel mogelijk naar terug willen, zal in de post-Corona wereld anders aanvoelen dan we verwacht hadden. Ongemakkelijk, unheimisch, niet zo comfortabel als eerst.

Natuurlijk zal er in eerste instantie genoten worden van de herwonnen vrijheid, ‘dancing in the streets’, maar niet zo overtuigend als we ons dat nu voorstellen.

We zijn ons dan, terugkerend naar die wereld van vroeger, bewust geworden van onze fundamentele kwetsbaarheid. Doorzingen in dezelfde melodie, bussiness as usual, zal door velen ervaren worden als vastzitten in dezelfde groef.

Beter lijkt het te kiezen voor de onbekende horizon van een radicale verandering. In wonen, werken, samenleven, consumeren, productie, recreëren. Anders omgaan met milieu, het ecosysteem, klimaatverandering. Vul maar in…

De grondtoon, de vibe in de samenleving zal veranderd zijn. De vraag is voor hoe lang en wat eruit voortkomt? Zeker is dat uw en mijn leven kantelt na 2020.

Als we krampachtig aan ons oude leven blijven hangen, de motor weer opstarten (in een hogere versnelling, want er is veel in te halen en goed te maken) spookt de dreiging van die andere 101 virussen en mutaties constant in ons achterhoofd. Net als de zeespiegel en het fijnstof.

Want als de dolfijnen weer verdwijnen uit de kanalen van Venetië en de vervuiling op de plaatjes van Chinese industriegebieden weer vuurrood kleurt, als de mondkapjes weer voor de smog gebruikt moeten worden, zijn we er niks mee opgeschoten.

Als er een transitie wordt doorgezet, weten we tenminste dat er iets gedaan wordt om in ieder geval de kans op een nieuwe pandemie of andere rampen te verkleinen.

Dat geeft motivatie en elan en dat is nodig, want de nieuwe generaties hebben andere dingen te doen dan ongerust en kwaad met spandoeken door de straten te marcheren.

Unite the world, wil ik maar zeggen.