
Fotobron: Pixabay.com
Ik wil er niets mee suggereren, maar ik denk dat we nu ook nog wel een jaartje zoet zijn. Het lijkt onze machthebbers allemaal wel te bevallen, zo eenvoudig en gedwee als het plebs zichzelf onder de duim houdt; zonder morren wachtend voordat je überhaupt de supermarkt IN mag en ook nog eens nadat je je handjes hebt afgeveegd aan één of ander vaag ruikend en vochtig papieren doekje.
Had mij dit twee maanden geleden voorspeld en ik had je proestend in je gezicht uitgelachen.
Omdat het kon. Toen.
Bij ons thuis gaat het overigens nog enigszins redelijk, maar ’t kan steeds “minder pochen lijden”, zoals we dat hier met enig gevoel voor understatement zeggen.
Ze is nu al drie weken thuis aan het werk. “Ze” is mijn vrouw. Klinkt een beetje afstandelijk, maar dat komt doordat wij overdag alleen nog maar via Skype communiceren. Dat creëert vanzelf een soort afstand, waardoor ik dan toch nog een beetje het gevoel van privacy houd.
Pas na 16.30 uur treffen we elkaar op het balkon in het zonnetje en kletsen we met een wijntje alsof we elkaar de hele dag niet hebben gezien.cWe hebben zo ook het plan opgevat om vanaf volgende week te gaan communiceren via Second Love en Tinder. Om de spanning er weer in te krijgen.
Want laten we eerlijk zijn. De lontjes worden overal steeds korter. Gelukkig hebben wij geen basisschoolkinderen meer thuis die moeten schatten hoeveel 10 x 20 is of leren dat Emmeloord ergens in de buurt van nummer 8 op het kaartje ligt.
Je weet dan als ouders nu zeker dat je je kinderen niet naar school stuurt om ze iets te leren, maar gewoon om ze niet de hele dag thuis te hebben.
We waren vorige week nog wel even bang voor het krijgen van een nieuw soort, maar zeer milde vorm van oorkanker, maar gelukkig bleek het coronalied “Zon” niet hitwaardig genoeg om zich als een kwaadaardige tumor via radiostations over ons uit te zaaien. Eén virus is al voldoende, vonden we allemaal.
Gelukkig. Er is nog hoop.
Vanaf mijn balkon zag ik negen vrijwillige figuranten uit het tv-programma Opsporing Verzocht, anderhalf uur voetballen op een ‘afgesloten’ voetbalveld. Geen Handhaving te bespeuren. Een uurtje eerder riepen ze nog wel drie kleine jochies die op een pleintje een balletje naar elkaar tikten, ter verantwoording.
Het verschil tussen foei en dikke doei. BOA. Bewust Ongewenste Ambtenaar.
“Ie loopt met de cent’n van ‘n kapper in ‘n tuk”, zei de buurvrouw deze week tegen me. Want ja, het ‘matje’ is weer helemaal terug van weggeweest! Het stond al te boek als nieuwe haartrend voor 2020, maar krijgt nu dankzij de noodgedwongen kapperssluiting een extra boost.
Noem het maar het “crisiskapsel”. Want ook tien jaar geleden was deze ultieme jaren tachtig look weer helemaal in. En zorgt het weer voor net zulke dikke crisislol als toen bij de Maaskantjes in “New Kids Turbo” (te zien op Netflix).
Vooralsnog ziet het er allemaal nog aardig uit. Met de Paasdagen voor de deur hebben we allemaal een paar lekkere vrije dagen in het vooruitzicht. En blijft het mooi rustig. Da’s wel eens anders geweest.
Blijf lachen en gezond.
Tot volgende week.
Hoop ik.
https://www.youtube.com/watch?v=DDrldSp111c






