
Fotobron: Wikipedia – rijksoverheid.nl – CC0
“Kijk je goed uit jongen?”, zei mijn moeder zesenvijftig jaar geleden, toen ik ‘s morgens en ’s middags een, voor die tijd, drukke straat over moest steken.
De eerste paar keer liep ze met me mee. Ze leerde me hoe ik moest uitkijken, alvorens over te steken.
“Naar links, daarna naar rechts en dan nog één keer naar links”.
Je moet dus meer naar links kijken dan naar rechts.
Ik heb dat onthouden.
Een jaar of tien later, midden in de jaren zeventig, begreep ik dat mijn moeder mij destijds, al was het onbewust, probeerde uit te leggen dat het gevaar van links komt.
De jaren zeventig
Gedomineerd door het Nieuwe Links, met partijen als PPR, PSP, CPN en uiteraard de almachtige PvdA en haar premier Drs. Joop den Uyl (en niet te vergeten die vreselijke Jan Pronk), die bij mij nog altijd synoniem staat voor de Autoloze Zondag en benzine op de bon, omdat ie een stel oliesjeiks met z’n pedante wijsvingertje in hun kont had geprikt.
Joop den Uyl, onder wiens leiding dit land financieel bijna naar de gallemiezen ging (“Sinterklaas bestaat”, zei Hans Wiegel al in 1972: “Ondermijning van de democratie”). De indoctrinatie van linksdenkend Nederland was in dat decennium misschien nog wel groter dan nu.
Via het onderwijs, de veel gelezen en grote diversiteit aan kranten (miljoenen oplages), radio en tv , werd het volk vergiftigd met een eenzijdige waarheid. Vooral via tv, een medium dat dankzij steeds betere apparaten en ontvangst (antennetje op ’t dak), alsmaar meer invloed kreeg, maar waarop ook slechts twee Nederlandse, publieke kanalen te zien waren.
Lekker overzichtelijk, dat nog wel. Maar geen keus. Als Bob Meijer, Fred Emmer of Eef Brouwers in het Achtuurjournaal van een briefje voorlazen, dan was dat dus hét nieuws en dé waarheid.
Zeker voor mijn ouders.
Dé nieuwsbron
Je begrijpt dus waarom het NOS Journaal en NPO nieuwsprogramma’s door het overgrote deel van Nederland nog altijd als dé nieuwsbron worden gezien.
Jouw “mening” kon je hooguit via een briefje sturen naar de rubriek “Lezers Schrijven” van “De Krant”, alwaar een redacteur jouw A-4’tje zodanig inkortte dat er nog net acht onleesbare regels van overbleven of het gewoon helemaal niet plaatste omdat het hem niet beviel.
Internet moest nog geboren worden.
De PvdA (en ook de machtige vakbonden) hadden via de VARA hun eigen omroep. Tot 1980 waren zij zelfs vertegenwoordigd in het bestuur van de VARA.
In het “kritische” radioprogramma “In de Rooie Haan” (nu “Spijkers met Koppen”) werd openlijk partij gekozen voor de sociaaldemocraten, net zoals de Vara Gids niets meer was dan een weekblad van de PvdA met daarin een overzicht van de radio en tv programma’s.
Eeuwige drang van links
Naast “buitengewoon minderwaardig mens” Marcel van Dam, die in zijn tv-programma “De Ombudsman” ooit een hele limonadefabriek liet knallen, was er ook nog die enge Limburgse Karl Marx; Felix Meurders. Als presentator van de Nationale Hitparade meende hij bepaalde nummers niet te hoeven draaien, omdat het niet binnen zijn verheven progressieve smaak viel. Paternalistischer kan bijna niet.
Het is die eeuwige drang van links om anderen hun denkbeelden, normen en waarden op te willen leggen. Het wás vooralsnog stront irritant.
Maar ze bleken geen enkel middel te schuwen. Ook geweld niet. Zeker niet als ze terrein of draagvlak dreigden te verliezen.
We hebben ’t vooral vanaf het begin van deze eeuw meegemaakt, toen er andere politieke geluiden ontstonden, meestal met de massa-immigratie en de islam als thema’s.
Natuurlijk weer ‘rechtse’ geluiden.
Linkse clubjes zoals Cordaid, ICCO, Hivos en Novib, maar zelfs Milieudefensie en het COC: mevrouw Kaag geeft gul en graag 185 miljoen per jaar aan deze bendes, die ook nog eens ieder jaar de Postcodeloterij winnen.
Maar vooral Antifa, KOZP of BLM; ze zijn echt doodeng. Winkels worden gesloopt, beelden van hun sokkel gerukt en de geschiedenis moet worden vervalst. De aan het Brussels en nationaal infuus hangende media kijken de andere kant op of doen gewoon vrolijk mee met het framen, spreken nergens hun afkeur uit over geweld (ze staan vooraan te schreeuwen als er een voetbalrel is) en publieke bestuurders kiezen openlijk een kant door tegendemonstraties met drogredenen te verbieden of de demonstranten uit te maken voor rechts-extremisten.
De vergelijking met mars van de Bruinhemden doemt hierbij steeds vaker op.
D66
D66 mag zich na de dood van Van Mierlo, tezamen met GroenLinks de meest geraffineerde (slinkse) partij van Nederland noemen. Het is wat we samen de “Linkse Kerk” noemen. Ze zien zichzelf graag als het progressieve deel van Nederland, maar zitten, zoals het een kerk betaamt, vol dogma’s en conservatieve denkbeelden; zodra je anders denkt ben je extreemrechts, een fascist of een tokkie. Of je wordt verketterd, doodgezwegen en je verdwijnt uit de baantjescarrousel. C’est ca.
Socialisten willen algehele controle over de samenleving.
Zij zijn helemaal niet zo democratisch als ze doen voorkomen.
Joop en de jaren dertig
Joop den Uyl adoreerde in de jaren dertig Adolf Hitler vanwege zijn politieke denkbeelden. Iets wat men bij de PvdA lang behendig en zorgvuldig onder het vloerkleed wist te vegen. Onder dat kleed zit volgens mij een vloer met een luik naar een diepe kelder, waarin nog veel meer hypocriet vuilnis ligt te rotten.
Net als Anton Mussert van de NSB was ook Den Uyl in de jaren dertig voorstander van de vorming van een verenigd Nederland/Vlaanderen met een autoritair regime, zonder een parlementaire stelsel. Even goed laten inwerken, deze laatste zin.
Fascisme werd en wordt nu nog altijd direct in verband gebracht met extreem rechts, radicaal rechts of populisme. Dit is ons vanaf de basisschool met de linkse onderwijs-paplepel ingegoten.
Het Nationaal Socialisme was destijds veel minder rechts, of misschien wel veel meer links dan men ons wil doen geloven. Hitler zelf was ook een socialist. Al zullen ze er op Joop.nl een heel ander verhaal over houden. Net zoals men het smetje op het blazoen van Joop Den Uyl ook witgewassen heeft op zijn Wikipedia.
Zowel rechts als links
Fascisme is dan ook geheel wat anders dan nationaal socialisme en komt zowel rechts als links voor. Echter wil het linkerdeel van het politieke spectrum het maar al te graag op de revers van de blanke middenklasse spelden, nota bene hun eigen ‘electoraat’, om het maar even in hun elitaire taal te zeggen.
Ook populistische partijen (wat houdt deze definitie eigenlijk in?) krijgen van links direct een fascistische labeltje opgeplakt, zodra ze ook maar één keer het woord islam in de mond nemen. Zelfs Pieter Omtzigt werd al op het moment van zijn kandidaatstelling direct vanaf links in de extreemrechtse hoek getrapt. Het zal me niet verbazen dat de linkervleugel van die gristelijke hypocrieten hem volledig kapot wil maken.
Het linkse fascisme tiert nog net zo welig als destijds. Met het verschil dat het dus toen nog vooral irritant was en nu criminele proporties aanneemt. Net als met onze vrolijke vrienden uit Noord-Afrika; want als je een bultje niet behandelt, wordt het zomaar een gezwel en daarna uitgezaaide kanker. Onze rechtsstaat wordt ondermijnd en de democratie komt in gevaar.
Drees
“Vadertje” Drees zag het destijds al aankomen en keerde het rooie bastion de rug toe. Zijn ‘kameraden’ hebben hem onlangs uit het canon geflikkerd.
Mijn grondige afkeer van links dateert al van bijna vijftig jaar geleden en zit inmiddels tot diep in mijn haarvaten en mijn poriën.
Mijn moeder had namelijk helemaal gelijk.
Altijd twee keer naar links kijken voordat je oversteekt.
Er kan ook zomaar een kogel aankomen.





