Bron: Pixabay.com
Het moest weer eens. De kapper. Traumatisch! Ik houd niet van kappers en dat komt omdat ik ook niet van weermannen houd. Uitgezonderd Piet Paulusma, gezien onze gezamenlijke passie voor Zeeman truien. Kappers zijn net weermannen. De godganse dag over het weer zeiken. En als ze alle depressies, hoge, lage en middelmatige drukgebieden hebben doorgenomen, beginnen ze uit stand over voetbal te filosoferen.
Ik ben nog niet aan de beurt en kijk naar een klant die door de kapper wordt uitgenodigd in de kappersstoel te gaan zitten. Het gaat hier om een geestige kapper met stand-up-comedians kwaliteiten, want hij vraagt de klant plaats te nemen in de elektrische stoel. Waarschijnlijk omdat de stoel omhoog wordt gelift zodat kapper er makkelijker bij kan.
Even later ben ik aan de beurt. Afwachtend kijkt hij mij aan, terwijl hij een soort zespersoons laken om mijn lichaam drapeert dat de haren moet opvangen. En hij wil dat ik een mondkapje opdoe.
‘Moet dit echt?,’ vraag ik.
‘Je zult het wel verdiend hebben,’ zegt hij kakelend lachend.
En dan zijn wij nog niet eens aan het weer toegekomen. Waarom heb ik die schriftelijke do-it-your-self-knipcursus ook niet gevolgd?
Dan komt de vraag waar ik al jaren tegenop zie. De vraag die niet te voorkomen is. De vraag die je, op het moment dat hij voor het eerst wordt gesteld, doet beseffen dat je ouder wordt: “Zullen we de wenkbrauwen meteen maar even ruimen?”
Zo maar uit het niets en zonder enige voorbereiding word ik met deze pijnlijke vraag geconfronteerd.
En hij zegt het natuurlijk niet zachtjes. Luid en duidelijk en voor iedereen verstaanbaar. Zie ik de man daar links gniffelen? En de vrouw die al een uur te lang onder de droogkap zit en waar een stank vandaan komt, die doet denken aan verbrand konijnenhaar? Zag ik haar gluiperig lachen? Of is het gewoon een grimas omdat haar hoofd op het punt staat in de fik te vliegen?
Traumatisch dus. Is dat erg? Ja! Dat is erg. Dat is verschrikkelijk! Dat is onomkeerbaar!
Kan het nog erger?
Ja! Bijna niet te geloven, maar dat kan, ja.
Want nog erger wordt het als hij de finale vraag selt. De ultieme levensvraag. De nekslag, zeg maar. Kortom; de moeder van alle nekslagen. De vraag die gelukkig meestal pas tien jaar na de eerste vraag wordt gesteld: “zullen we de oren ook even ontharen?”
Echt, als die vraag je wordt gesteld sta je met één been in het graf. Maar gelukkig is het nog niet zover. Voorlopig ben ik alleen nog toe aan de fase van het wenkbrauwenruimen.
Kapper ontdoet mij van het laken, laat de stoel weer elektrisch naar beneden zoeven en houdt een spiegel achter mijn hoofd. ‘Bevalt het?’, vraagt hij. ‘En o ja, bijna vergeten. Zullen we de oren nog even ontharen?’
