Mijn geluk zat in de letterdoos, in klas 1a van de lagere school. De eerste woorden waren een blikseminslag. Losse letters naast elkaar gezet gingen plotseling leven als je ze een voor een uitsprak. Ze kregen een betekenis die overeenkwam met beelden die je kende en met de werkelijkheid buiten.
M-A-A-N, H-E-K…
Het leek wel tovenarij. Onder mijn ogen ging de wereld open. En razendsnel als je het eenmaal doorhad. De wolkjes in de Donald Duck waar ik altijd een fantasietekst op had losgelaten, lichtten op en daar waren de stemmen van de neefjes Kwik, Kwek en Kwak:
‘JA – OOM – DONALD’
Niet veel later mocht ik in de klas Puk en Muk voorlezen. Dat voorlezen gaf een bepaalde status in de klas met als gevolg dat ik op het schoolplein, als na de tucht de anarchie losbarstte, door de grotere lomperiken niet zo snel in elkaar geslagen werd. Ik paste er zelf wel voor op om mijn prille literaire voorsprong in wijsneuzerigheid en fijnzinnige verbale plagerijen uit te buiten. Aan niets hadden de sterkere domoren immers een grotere hekel dan door een klein mormel te worden ‘uitgeluld’.
We verplaatsen ons naar ‘Lang Leve de Liefde’ ( SBS6).
Daar zien we hoe in vier van de vijf gevallen de vrouw er na 24 uur de brui aan geeft. Doodop van alle teleurstellingen die ze in korte tijd heeft doorstaan bij talloze pogingen om haar date aan de praat te krijgen. Berend ziet er best aardig uit en dat buikje, daar komt ze ook wel overheen, maar als het over hem zelf gaat blijft het oorverdovend stil. (zie First Dates voor een gelijksoortige snelkookpan variant)
Zij heeft precies (en soms obsessief nauwkeurig) op een rij wat ze in een nieuwe liefde zoekt. Haar gevoelens zijn aan een zorgvuldige analyse onderworpen. Ze heeft haar ervaringen verwerkt en er conclusies uit getrokken, die ze ook nog eens vlotjes onder woorden kan brengen.
Hij heeft in het beste geval een foto van zijn favoriete tractor meegebracht en gedraagt zich dienovereenkomstig op de momenten die er toe doen.
‘Wat voel je Berend?’
IJzige stilte, je hoort de ongeoefende hersencellen kraken, de billen knijpen zich samen en zijn afgewende gezicht vertoont angstige grimassen. Hij heeft nooit stilgestaan bij zijn diepste zielenroerselen. Het leven was simpel, het klikte wel of niet. Wat moet je er verder over zeggen…
En nu zit daar een hoogst aantrekkelijke dame die van alles bij hem losmaakt en waar hij best wat mee wil. Een vrouw die over chemie praat en meer van hem vraagt dan het efficiënt aanmaken van de open haard.
Berend voelt van alles, maar het is roeren in een troebele vijver en zonder de woorden kan hij het één niet van het ander onderscheiden.
Zij wrijft hem bij het afscheid nog even fijntjes onder de neus dat ze een sterke, authentieke man zoekt die zichzelf kent en haar in gesprekken ook eens op haar plaats kan zetten… Maar ze vond het wel gezellig hoor.
Voor hij heeft nagedacht over wat ‘authentiek’ ook alweer betekende, heeft ze de deur al achter zich dichtgeslagen.
De kracht van het woord keert zich aldus tegen de ongeletterde!
