Fotobron: Pixabay.com
Ik kom nog uit de tijd dat mijn moeder besmuikt met haar linker- op haar rechterhand tikte als ze het had over de verre neef die werd verdacht van homoseksuele betrekkingen.
‘Dat is er zo eentje’ en ‘die is van de club’ waren gevleugelde gezegdes, begeleid door haar mimiek, die zowel afkeer als gêne uitdrukte.
Over welke club ze het had, was mij een raadsel. In ieder geval niet mijn voetbalcub.
Tijdens de wedstrijden van pupillen 4 waarin ik schitterde als hangende spits, had ik neef Sjors – later George- nog nooit langs de lijn zien staan.
Het gezelschap nipte nog eens aan de citroenjenever of het advocaatje en smiespelde wat onderhuids mee, met opmerkingen als ‘het is niet normaal’ en ‘ Els heeft hem toch goed opgevoed’. Men kwam net uit de donkere jaren ‘50 en Albert Mol was de troetelhomo die zich gierend van de lach bij ‘Wie van de Drie’ van hilarische dubbelzinnigheden bediende.
‘ Meneer twee u bent loodgieter, wat weet u van pijpen?’
Maar dichterbij moest het niet komen,
Hoe ruimdenkend ik later ook geworden ben, de pijlsnelle ontwikkeling rond LHBTQI+ en de rest van het veelkleurige alfabet heeft me overvallen. Ik blokkeer. Als oude reactionair val ik blijkbaar uit de tijd. Ik krijg de afkortingen en de volgorde er niet ingestampt. Maar ik begrijp dat ik ontzettend op mijn woorden moet gaan passen.
‘Haar’ en ‘hem’ wordt ‘het’ of ‘hen’. Moedermelk wordt mensenmelk en dames en heren bestaan niet meer. Een man met een baard en pumps onder gladgeschoren benen in een niets verhullend mini-jurkje bij de Slimste Mens. Recht tegenover Maarten van Rossum die zijn best doet er zo neutraal mogelijk langs te kijken. Iemand die zich Pan Seksueel noemt en waarbij ik eerst aan erotisch koken denk. Ik doe mijn best en trek een tolerant gezicht als me wordt uitgelegd wat non-binair en queer is, maar ik zie tante Jo voor me die een Peter Stuyvesant uit het sigarettenglaasje op tafel pakt en het filter tussen haar gestifte lippen plant.
‘Niet normaal’, zucht ze.
Vandaag net gelezen dat er een groep activisten is die niet meer wil dat er gesproken wordt van ‘zwangere vrouwen’, maar van “zwangere mensen”. De reden? Ook vrouwen ‘in transitie’ kunnen nog zwanger worden, waardoor het ‘recht’ op zwanger worden niet alleen maar meer bij een vrouw ligt. Een vergelijkbare redenering werd er ook losgelaten op het begrip “menstruerende vrouwen” Ik heb het een en ander gemist in mijn bijna 78 jarig bestaan.
Maar wat me nog het meest verbaast en ook wel ergert is dat er zo weinig tegenweer is tegen die toch kleine groep activisten. Want het is, hoe je het wendt of keert, maar een klein groepje dat zo denkt. Hoe in vredesnaam is het mogelijk dat zo’n klein clubje zo zijn wil oplegt aan de Nederlandse bevolking. Op een of andere wijze hebben die lieden behoorlijk vaste voet gekregen bij de media die kennelijk ook geen tegengas durven geven en braaf doen wat hun voorgekauwd wordt. En wij, brave burgers; ons rest kennelijk weinig anders dan slikken