Laten we het niet hebben over wel of niet gevaccineerd zijn, discussies daarover leiden nergens toe. Inmiddels mogen we aannemen dat gevaccineerden door hebben dat ongevaccineerden voet bij stuk houden en ongevaccineerden weten dat gevaccineerden niet vatbaar zijn voor hun argumenten. Wat rest is samen kijken naar de nieuwe wereld waarin we onze plek moeten zien te vinden. De QR-code is door onze demissionaire regering verheven tot nieuwe ‘aflaat’. Een aflaat was in de middeleeuwen een licentie die men kon kopen -meestal bij de kerk- om in het openbare leven seks te hebben, dronken te zijn, overal te mogen poepen, pissen en kotsen, zonder gevolgen. Het gaf je meer recht om te feesten dan degenen die geen aflaat konden betalen.
Het hebben van de QR-code maakt dat je vrij toegang krijgt tot tal van publieke plaatsen waar mensen zich verzamelen. Voor veel gevaccineerden staat dit gelijk aan vrijheid. Het terugwinnen van vrijheid die eerst is afgepakt. Maar is dat wel degelijk vrijheid? Er wordt mijns inziens toegang verleend tot een gouden kooi. Is het accepteren van dit systeem niet het accepteren van een nieuwe vorm van slavernij, vraag ik me af. Zijn we dan niet allemaal slaaf geworden van ons eigen hedonisme? Was het te moeilijk om de rug te rechten en massaal nee te zeggen tegen een monsterlijk systeem dat ons allen raakt, zowel gevaccineerde mensen als ongevaccineerde mensen? Het feit dat je iets dat eeuwenlang normaal is geweest, het gewoon gaan zitten op een terrasje, wegwuift en daarvoor in de plaats meewerkt aan een identificatieplicht, met als motor een systeem waar we nooit meer vanaf komen, heeft mijn vertrouwen in de maatschappij geschaad.
Betekent vrijheid voor de massa niet meer dan het kunnen prolongeren van festivals, etentjes en vakanties en is men bereid om daarvoor een hulk van een systeem te omarmen? Blijkbaar wel. Lang heb ik geschopt tegen de maatregelen, bang om buitengesloten te worden. Inmiddels ben ik gaan omdenken. Ik ben niet buitengesloten, de rest is opgesloten. In die bewuste gouden kooi. “Je maakt zelf die keuze!”, wordt er geroepen. Dat klopt en inmiddels ben ik erachter dat het voor mij een goede keuze is. Vrijheid is nooit gratis geweest. De prijs die ik voor mijn vrijheid als niet gevaccineerd mens betaal, is dat ik niet meer ongebreideld op terrasjes kan zitten of uit eten kan gaan. Dat ik geen sleutel bezit om mezelf toegang te verschaffen tot die gouden kooi. En daarmee komt het besef dat ik die prijs graag betaal, want in vrijheid om de kooi heen kunnen lopen is me alles waard. Vraag jezelf af wie er nu eigenlijk een digitale voetboei draagt.
Stiekem ben ik er trots op dat ik niet ben bezweken onder de ‘peer pressure’. Mijn levensmotto is altijd geweest: ‘Question everything’ en ‘Fuck the system’. Dat riep ik in tijden dat er niet direct iets aan de hand was dat mij zou kunnen raken. Lekker makkelijk. Nu is de tijd aangebroken om te laten zien dat het geen loze woorden waren, maar met kaarsrechte rug te leven naar die standaarden.
Beste gevaccineerden, beste ongevaccineerden, ik hou van jullie allemaal. Maar laat mij maar lekker vechten tegen een systeem dat indruist tegen alles waar ik voor sta. Vandaag is het de geboortedag van wijlen mijn vader, de grootste aanklager ooit. Tevens mijn leermeester. Pa, ik sta ook namens jou op de barricades en ik ben stiekem blij dat je de wereld waarin we zijn beland niet hebt hoeven meemaken.
Cheers. Vanuit de achtertuin.
Note: de in dit artikel verkondigde meningen zijn uitsluitend die van de schrijver en staan los van de meningen van andere redactieleden.
