.jpg)
Fotobron: Albin Olsson – Wikipedia | CC BY-SA 4.0
Ik snap Douwe Bob ergens wel. Je moet dit, je moet dat, het is rete-irritant. Ik heb een huisgenoot die het nog beter begrijpt. Die wilde ik vanmorgen helpen met zijn schoenen, maar toen ik daar aan begon, had hij toch liever dat zijn moeder het deed.
Eerder had hij al geweigerd om aan tafel te gaan zitten om te ontbijten. Toen hij uiteindelijk naar de crèche moest, wilde hij zijn cruesli opeens wel, maar was het te laat.
Net als mijn zoontje, begrijp ik Douwe dus wel. Ik vind het ook helemaal niet leuk dat ik er een dagtaak aan heb om mijn zoontje van drie met allemaal vage regels te moeten volproppen. Een ander mens continu bewust indoctrineren gaat niet in de koude kleren zitten. Ergens ben ik jaloers op de entertainer. Het moet heerlijk zijn om je tegen de eeuwige status quo te durven verzetten.
Douwe Bob blijkt zich dan ook helemaal niet tegen de wetenschap te keren, of te geloven in complotten of zo. Hij wil gewoon het heft in eigen handen houden. Prachtig. Zeker van demissionairen die zelf ook maar wat aan lijken te klooien. neemt aan niks aan.
Hij wil gewoon zijn eigen schoenen kunnen aantrekken en zelf bepalen om wat voor reden hij zijn lichaam beschermt. Niet altijd een handig standpunt, maar wel bewonderenswaardig. Volhardende kerel. Benieuwd of mijn kleine huisgenoot dat drie jaar zijn ook zo lang volhoudt. Belangrijker nog: zou ik dat toelaten? Ik hoop het oprecht, ik denk van niet.
