‘Als het een brievenbuspakje is dat zal het #$@# ook die gleuf in’, moet de post.nl-bezorger hebben gedacht. Het zal hem niet gebeuren dat hij voor een plat pakje, dat de wettelijk vereiste grootte en dikte heeft de trap op moet sjokken om het voor de deur van ons appartement te leggen.
Ik zie hem staan terwijl hij met zijn vette achterste het laatste stuk in ons postvakje perst. ‘Zo dat zit, nu eens kijken hoe we de dag van de volgende geadresseerde kunnen verzieken’.
Deurtje in de hal ging niet meer open. Omdat de naar binnen gestampte doos het slot blokkeerde. Half uur bezig geweest om buiten in de vrieskou met combinatietang en schroevendraaier het pakje uit de gleuf te wurmen. Argwanende blikken van passanten.
Twee weken later een kaartje van tante Pos of ik het ontbrekende bedrag aan porti op het onderhavige pakketje zo spoedig mogelijk aan haar wil overmaken.
En een week later een herinnering… en daarna nog een… en…







