Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Vorige week was deel 1 van mijn sportschoolsaga: mijn queeste om te ontdekken wie toch die mensen zijn, die naar de gym gaan, zogenaamd om hun lichamelijke fitness op te krikken. Allerhande types fitnessmannen heb ik de revue laten passeren. Deze week doe ik, zoals beloofd, de vrouwen. Daar valt immers zoveel meer te bekijken. Ik doe dat vanzelfsprekend heel discreet; ik wil immers niet als een van die testosteronbommen gezien worden. Gelukkig ben ik nog (net) niet 50+, dat scheelt.
Bij de gymvrouwen ontwaar ik als eerste en grootste groep de Internetfreaks. Deze jongedames staren ononderbroken op hun mobiel en doen enkel oefeningen die ze hebben gegoogeld. Zo’n “instructiereel” bestaat uit een paar wandelende bilimplantaten die over de fitnessapparaten huppelen alsof het niks is. Het ís ook niks, maar de hoop is nu eenmaal gevestigd op het verkrijgen van zo’n J-Lo achterste. Al weten deze dames niet eens meer wie J-Lo is, vrees ik. Ver voor hun tijd. Hoe dan ook, niks voor mij, die bolle billen. Maar hé, wie ben ik…
Ook een resultaat van het internet zijn de Influencer-wannabe’s. Jonge meiskes die enkel in de gym zitten om selfies te maken en TikTok-filmpjes te schieten, in de hoop ooit ontdekt te worden. De vraag is alleen: door wie? Dit slag trippelt – net als de mannelijke Gym Professionals – hoogdravende rondjes door de ruimte. Alsof ze op de catwalk paraderen: kaarsrecht met verheven hoofd. Het enige wat daarin rondspookt, is het mantra: “Kijk mij eens! Kijk dan! KIJK DAN!?!”
Dan is er nog de categorie Cardiovrouwen. Die doen uitsluitend urenlang cardio, liefst pompend op de crosstrainer. Dit alles omdat ze maar één doel hebben: afvallen. Schiet natuurlijk voor geen meter op, maar zweten zullen ze. Deze dames hoeven doorgaans helemaal niet af te vallen; ze zijn meestal allang welgevormd. Daarom vormt deze groep altijd weer een fijn visueel tijdverdrijf tijdens mijn tien magere minuutjes sjokken op de loopband.
De Pump Granny’s vind ik helemaal niks. Dat zijn sterk gebruinde 60+ vrouwen die hun hele leven lang gedisciplineerd getraind hebben. Waarvoor respect. Ze heffen meer gewicht dan een prof-bodybuilder en zijn fitter dan de gemiddelde blondine van twintig. Maar helaas geen al te geschikt kijkvoer. Ik vraag me enkel steeds weer af welke spray-tan ze gebruiken en of dat spul afgeeft op de machines. Ik wil geen bruine handjes.
Nauw verwant met de Granny’s zijn de Stay-fit Oma’s. Die doen ongemotiveerd, maar zeer geroutineerd hun saaie grondoefeningen. Meestal stretchen en rekken. Ziet er niet uit en ze kijken allemaal even chagrijnig. Volgens mij moet je als vrouw vanaf een jaar of vijfenzestig niet meer naar de gym gaan, maar gewoon samen met je praat- of handwerkgroepje pilates of yoga gaan doen. Veel leuker, toch?
Een groep die me mateloos irriteert, zijn de Afrobellers. Sorry voor de niet al te woke benaming, maar ik weet niet hoe ik ze anders moet noemen. Dit zijn (zwaar) overgewichtige Afrikaanse of Caribische (Cubaanse, Jamaicaanse) dames die hun ponden op een ligfiets deponeren om vervolgens uitgebreid met hun familie en vriendinnen te gaan telefoneren. Hard. Luid! En urenlang. Niet uit te houden. Gelukkig zijn er daar niet veel van.
Daarentegen heb je ook de Mobieltjesgooiers. Die gaan op een machine zitten, verzenden nog even eenhandig (met de andere zijn ze alvast met de oefening begonnen) een laatste noodzakelijke snapchat en flikkeren dan hun mobiel keihard voor zich op de grond om extreem verwoed die ene oefening nu met twee handen te doen. Overigens heb je dit soort ook in mannelijke vorm. Die gooien verder.
Enfin. Mijn conclusie na jarenlange observatie: de sportschool is een uitermate individualistische aangelegenheid. Beweging voor navelstaarders. Training voor egocentristen. Veruit de meeste aanwezigen wensen dan ook vooral géén oogcontact te maken; iets wat mij natuurlijk zeer bevalt. Ze lopen rond met oortjes in en zitten verwoed op hun mobiel te rommelen (of uitgebreid te bellen met niet-gymbezoekers), onderwijl verveeld hun “exercises” afwerkend.
Maar voor de meeste gymbezoekers lijkt de sportschool dé mogelijkheid te zijn om heel even de sleur van thuis te ontvluchten. Net als kersverse vaders die in de avondspits in de file staan. Die vinden dat helemaal niet erg; heerlijk juist! Laat ‘t vooral maar zo lang mogelijk duren. Want al die tijd die je daar uitzit, heb je geen gezeik aan je kop.
Je kunt gewoon urenlang nietsdoend op je luie reet zitten, rondkijken en muziek luisteren, zonder dat iemand er iets van zegt. Daarna ben je mentaal weer zo goed als nieuw. Ja, toegegeven, dáár doe ik het voor! Vanaf 1 januari doe ik het dan weer minstens een maand lang voor mijn lichamelijke fitness. Beloofd.
— wordt NIET vervolgd —
