Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Ja, dat had ik ook al gezien. Geen twijfel over.
“Mijn hart is het aan het begeven,” rochelt ze verder.
Ik kijk haar in shock aan.
Dat antwoord gooit me subiet uit mijn omloopbaan. Wat er gebeurd is? Mona is uitgegleden en was een dag of wat in het ziekenhuis. Ik heb daar helaas niets van meegekregen, ik slechte buurman. Eenmaal weer thuis ging het echter steeds slechter. Blijkbaar was die zere heup niet het grootste probleem. En nu trekt haar hart het niet meer, waardoor Mona in zeer korte tijd is veranderd van een kwieke, schalkse tachtiger in een bedeesd, wegterend vogeltje. Ik kan het niet bevatten. Hoe dan? Waarom?
“Ik wil niet meer, omdat ik klaar ben,” antwoordt ze. “Met alles. Ik heb werkelijk alles gedaan wat ik wilde doen in dit leven. Ik heb het goed gehad. En liefgehad. En ik wil niet langer moeten aanschouwen, hoezeer de mensheid er een puinhoop van maakt en wat ze elkaar allemaal aandoen en misgunnen. Het is goed geweest. Het is klaar. Laat mij maar lekker gaan.”
Iemand in mijn Facebookchat noemde dit jaar een “pestpokkepleurisjaar”. Ik vind die beschrijving uitermate correct. Daarom houd ik het schrijven dit jaar dan ook voor gezien. Ik ben er helemaal klaar mee. Net als Mona.
De resterende dagen ga ik mijn vriendin waardig uitgeleide doen. Ik ga haar een versierd kerstboompje brengen en een paar kaarsen. Glaasjes thee met haar drinken en “kaakjes” eten. Kippensoepjes brengen en, als ze nog zo ver komt, zelfs een heuse oliebol.
Hopelijk haalt ze zo nog net het nieuwe jaar. Tenslotte zijn happy endings ook enkel maar verhalen die nog niet helemaal afgelopen zijn.
