Vanmorgen heb ik een arme oplichter bij de kladden gevat.
Ik heb daar intens van genoten en het is eigenlijk jammer om het gesprek voor mezelf te houden.
Bij dezen daarom de screenshots.
Van ons, voor jullie...
door Gabriël van Eekelen
Vanmorgen heb ik een arme oplichter bij de kladden gevat.
Ik heb daar intens van genoten en het is eigenlijk jammer om het gesprek voor mezelf te houden.
Bij dezen daarom de screenshots.
Elke week in je mailbox!

Zoon -gediagnosticeerd met McDD- en Dochter hebben een moeizame relatie. In het verleden is er veel gebeurd, toen we nog niet precies wisten wat er nu precies met Zoon aan de hand was.

Elke keer als je in mijn nek springt, hoor ik een chiropractor lachen. Nog even en ik het lukt me niet meer jou en je zusje tegelijk te dragen. Jullie worden groter en ik word ouder. Versnelling lijkt de enige constante.

"Kan ik u helpen, mevrouw?" Vraagt mijn vrouw. "Ik ben de weg kwijt," stamelt de oude vrouw, ietwat verward. "Weet u waar ik woon?"

Fre bromt een onverstaanbaar antwoord. Dit is niet zijn habitat. Hier is hij kansloos. Het grote lichaam in het campingstoeltje verschrompelt een stukje en drukt steeds harder tegen de rugleuning die vervaarlijk opbolt.

Van het groepje dat een tweetal banken rechts voor me zit, is alleen de man op de hoek voor mij te zien. Hij wordt, aan het gesprek te horen, vergezeld door drie vrouwen.

Zoon is gediagnostiseerd met McDD en als hij belt is er stront aan de knikker. Er schoten tientallen scenario's door mijn hoofd.

Getrouwde vader van Zoon en Dochter.