Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Ik besef dat het misschien een beetje veel wordt, mijn gemeier over wijlen Mona. Daarom nu nog één stukje, voor mijn eigen zieleheil. Daarna zal ik mijn buurvrouw en vriendin als onderwerp laten rusten en voortaan in stilte herinneren.
Zoals gezegd: vorige week voer ze uit, ons aller Mona. Haar hele leven had ze aan haar schip gebouwd. Nu was de tijd gekomen om de laatste vaart aan te treden. Met oud en nieuw hadden we nog een spreekwoordelijke (alcoholvrije) fles bubbels tegen de boeg van haar galjoen stukgeslagen. Alles voor een goede overtocht.
Er kwamen best wel veel mensen afscheid nemen. Ik wist dat Mona geliefd was, maar ze was ook oud. En ouderdom vergroot nu eenmaal de kans dat vele vrienden en kennissen haar inmiddels al voorgegaan waren. Was ook zo; de meeste uitvaartgangers waren van beduidend jongere generaties. Ik had een advertentie in de krant gezet omdat ik geen idee had, hoe anders haar verscheiden werelds te verkondigen. Het lijstje dierbaren dat ze me gegeven had, was namelijk tamelijk kort.
Mona bleek haar wijsheden niet alleen met mij te hebben gedeeld. Had ik ook niet verwacht. Deze mensen waardeerden haar kennelijk net zo zeer als ik. Om haar niet aflatende humor en warme hart, haar rijpe inzichten en rake adviezen. Bijna iedere aanwezige had wel een spreuk van Mona paraat. Maar het meest Mona-achtige wat ik die dag hoorde, kwam uit een beknopt praatje van een man van een jaar of dertig – volgens mij een achterneef. Ook hij had met haar over de zin van leven en dood gepraat. Ach, wie niet?
“De enige en allerbeste manier om je op je dood voor te bereiden, is door volop, vol overgave en voluit te léven. Immers, de dood zelf is zeker niet het grootste verlies in het leven; het grootste verlies is datgene wat binnenin ons sterft, terwíjl we nog leven. Dus als ik in jouw geheugen ook niet meer aanwezig ben, heb je me pas echt verloren. Je moet maar denken: mijn grote verdwijntruc is het ultieme resultaat van een voltooid leven; niet van een onderbroken leven.”
Dat had ze gezegd. Waarheden, waarvan sommige zo cliché waren dat ze weer origineel werden. Wijsheden die ze had opgelepeld gedurende haar waarlijk rijke bestaan.
Ja, ze is waarachtig waardig uitgevaren.
En die laatste overtocht? Die zal nu ook wel volbracht zijn.
Voluit voltooid. Opdat wij nu zelf volop voortleven.
Laten we daar dan nu maar mee beginnen. Volle kracht vooruit!
