Die donderdagnacht sliep ik niet zo goed.
Het was de week na oudjaar en ik had mijn eerste werkdag erop zitten. Misschien sliep ik daarom zo onrustig.
Maar vermoedelijk ben jij die nacht overleden.
Op vrijdag werkte ik. Er was niet zoveel te doen, dus ik probeerde je te bellen. Want je gaf rond de kerst aan dat het niet zo goed met je ging. Je lijf wilde niet meer meedoen, je was zo moe en je werkgever had je naar huis gestuurd. “Ga naar de dokter, Jaap.”
Zoals altijd nam je niet op. Ik dacht er niet teveel over na.
Waarschijnlijk was je al dood.
Zaterdag stond ik te stuiteren bij een toneelrepetitie. Een hele dag was ik aan het bulderen. Samen met mijn vrouw genoot ik van een heerlijke, ontspannen dag. En toen we naar huis reden waren we doodop, maar heel gelukkig. We kochten wat frietjes en met de kinderen hebben we die avond nog wat kaartspelletjes gespeeld. Het was een fantatstische dag.
Ik wist nog niet dat je al gestorven was.
De hele zondag wilde ik in bed blijven liggen. Dat heb ik af en toe nodig.
Ik kan dan ontspannen met een goede film, een zak chips en een fles water. Middenin de film stuurde ik je toch maar een app. Ik maakte mij enigszins zorgen. Meestal worden de vinkjes vrij snel blauw, maar dit keer bleven ze grijs. In mijn hoofd mopperde ik over je gedrag; ‘accepteer toch eens hulp, klootzak‘.
Wist ik veel.
Mijn andere broer belde laat die middag.
Een vriend maakte zich zorgen, omdat hij sinds donderdagavond al geen contact met je kreeg. Je deed je deur niet open en je reageerde nergens op. Ook bleef je kruk in het café leeg. Niet iets dat heel vaak voorkwam.
Uiteindelijk heeft de politie je deur geforceerd, en ze hebben je gevonden. 47 jaar mocht je maar worden.
Sindsdien heb ik niet meer kunnen bulderen.
De vinkjes blijven gruwelijk grijs.
Vaarwel broer.







Gecondoleerd, veel sterkte en kracht gewenst